Żuławski, Jerzy Moja piosnka Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech Rawska, Aneta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zulawski-moja-piosnka Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947 Domena publiczna - Jerzy Żuławski zm. 1915 1985 xml text text 2013-01-11 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2453.jpg Poppies In between The Grass, A Guy Taking Pictures@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2453 DCA 1DTP 3MN Jerzy Żuławski Moja piosnka Poezja, Młodość, Śmiech, Grób, ŁzyPiosnko moja! cóż to tobie?/ narodzona ledwo wczora,/ dumasz dzisiaj już o grobie,/ płakać tylkoś ciągle skora? Śmiej się, piosnko, śmiej się przecie!/ popatrz: świat się śmieje cały,/ pachną zioła, pachnie kwiecie,/ bluszcz zieleni martwe skały... Śmiej się piosnko! śmiej koniecznie!/ wszakże ludzie śmiechu pragną!/ Cóż ty? myślisz płacząc wiecznie,/ że się do twej nuty nagną? Groby stroić --- to za wcześnie,/ młodaś jeszcze, piosnko moja;/ ran odwiecznych zdzierać pleśnie ---/ na co? po co? rzecz nie twoja! Piosnka mówi:/ Jam młoda, lecz widziałam wiele!/ więcej bólu niż szczęścia, więcej łez niż śmiechu:/ wielkie miasta widziałam leżące w popiele,/ wielkie płuca, dla których brakło już oddechu,/ i wielkie zbrodnie w sercach potężnych ukryte,/ wielkie węże widziałam w zwalonym kościele,/ i znaki wczesnej śmierci w młodych czołach ryte. Widziałam więcej: palmy sadzone na śniegu/ i lotosy na rzeki lodem ściętej brzegu,/ orły z skrzydłem bez pierza, tygrysy w okowach,/ myśli wielkie i jasne konające w słowach:/ widziałam ryby w piasku, jaskółki w piwnicy,/ niewinne gołębice w pazurach łasicy/ i zające jesienią kulawe i chore,/ wilki chlebem żyjące, kozice w równinach,/ i w cieplarniach jałowce, i lilie w kominach,/ i na gładkich kamieniach ziarna rosnąć skore,/ i bez pokarmu w zgliszczach gasnące płomienie,/ i wyschłe w dzień upału letniego strumienie,/ i słowiki niemotą dotknięte przed majem,/ i pelikany mrące nad suchym ruczajem. O, tak! Szłam przez to piekło, jak Dante straszliwe,/ lecz nie zbrodnicze, ale bardzo nieszczęśliwe.../ O, kiedyż łza miłości w ciemne piekło spadnie,/ kiedyż zbawi jęczące potępieńce na dnie? Straszne piekło! A przecież zeszłam głębiej jeszcze/ i widziałam rozpaczy najczarniejszej dreszcze!/ Widziałam syny z głodu zjadające ciało/ matki, które ich na świat z miłości wydało;/ zobaczyłam dojrzałe kobiety niepłodne,/ całe życie spragnione, pieszczot dzieci głodne;/ zobaczyłam na pustych ostrowach dziewice,/ którym serca paliły miłości tęsknice,/ i widziałam jak bladły z pragnienia i żalu,/ a nie było nikogo, by w usta z koralu/ pocałunkiem tchnął życie --- więc gasły powoli,/ bo wiedziały, że nie masz końca ich niedoli.../ Widziałam dzieci, które wyrosły bez matek,/ smutne, dzikie, zbrodnicze potem na ostatek;/ anioły, z nędzy wielkiej przedające ciała,/ starce, którym się młodość świetna zmarnowała,/ i człowieka, co wiecznie w jasne dążył słońca,/ a z ciemności wyjść nie mógł i błądził bez końca. MiłośćO, widziałam, widziałam, to wszystko widziałam!/ Wszystkie bóle w me serce, w duszę moją brałam,/ i dziś, młoda latami, jam cierpieniem stara!/ Już zagasa powoli w nucie mojej wiara/ i nadzieja przyszłości coraz więcej blednie,/ tylko trzecia z tej trójcy, świętsza niż poprzednie,/ miłość jeszcze się żarzy większa niźli kiedy,/ zakochana w otchłani bólu, nieszczęść, biedy!/ Nie ta miłość, co w róże przystraja się rada,/ ale której na czole napisano: biada!/ która przez to w zwątpieniu, że wątpiących kocha,/ przez to biedna, że razem z nieszczęśliwym szlocha!/ O! nie kwiaty są dla niej, lecz wieniec cierniowy,/ o! nie ramion uściski, lecz cierpień okowy,/ o! nie w niebie jej mieszkać, ale żyć w otchłani,/ bo tam zeszła, jak niegdyś owa jasna pani,/ anielica EloeEloe --- kobieta-anioł, urodzona z łzy Chrystusa, zakochana w szatanie i pragnąca go odzyskać dla Boga. Bohaterka poematu Alfreda de Vigny: Eloa ou la Soeur des anges (1824)., która pokochała/ księcia bólu i cieniów.../ Ty chcesz, bym się śmiała?