Zbierzchowski, Henryk 2014-09-09 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/impresye-o-zmierzchu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Henryk Zbierzchowski zm. 1942 Henryk Zbierzchowski, Impresye, nakł. Księgarni D.E. Friedleina, Kraków 1902. http://pl.wikisource.org/wiki/Impresye_%28Zbierzchowski%29/O_zmierzchu Wiersz Modernizm Liryka 0.3 O zmierzchu text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/6226051112_d9804033ec_o.jpg Sunset, Moyan Brenn, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4436 Henryk Zbierzchowski Impresye O zmierzchu Gdy mrok się szary do mej izby wtoczy, / Po kątach wizye wyprawiając zdradne, / Głowę skroniami na poduszki kładnę, / Zamykam mocno powiekami oczy. Lecz próżno chciałbym, ciszą kołysany, / Wsiąknąć bez czucia w te mroki i cienie; / Z godziną zmierzchu zaczął swe istnienie/ Jakiś świat drugi, tajemny, nieznany... W powiekach, lekko pod naciskiem drżących/ Dostrzegam przestrzeń głęboką i czarną, / W której się zwolna kołyszą i garną/ Tysiące kropek złotych i świecących. Jedna za drugą w szereg się układa, / A potem w przestrzeń na krawędziach siną/ Zwolna całemi gromadami płyną, / Jakgdyby ptactwa wędrownego stada. Czasem, gdy szereg przypłynie ostatni, / Znów czarna mroków zamyka się ściana, / I tylko jedna gwiazda zapomniana/ Przemknie z pośpiechem do gromady bratniej. Może to płyną owe gwiazdy święte, / Które duch Boży rozpalił nam w duszy, / A noc wieczysta blask ich cudny głuszy, / Że gasną dla nas obce, niepojęte? Może to płyną łzy niewypłakane, / W nocach bezsennych i długich poczęte, / I nasze dole tułacze, przeklęte, / Na wieczną drogę i na ból posłane? Może to bóstwo zsyła nam przestrogę, / Że, gdy z wieczności głuche padnie słowo, / To trzeba z dumnie podniesioną głową/ Zawsze gotowym być na długą drogę? Napróżno chciałbym, ciszą kołysany, / Wsiąknąć bez czucia w te mroki i cienie; / Z godziną zmierzchu zaczął swe istnienie/ Jakiś świat drugi, tajemny, nieznany...