Zbierzchowski, Henryk 2014-09-04 2013 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/impresye-moja-zemsta pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Henryk Zbierzchowski zm. 1942 Henryk Zbierzchowski, Impresye, nakł. Księgarni D.E. Friedleina, Kraków 1902. http://pl.wikisource.org/wiki/Impresye_%28Zbierzchowski%29/Moja_zemsta Wiersz Modernizm Liryka 0.3 Moja zemsta text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3495934779_c21b346e01_o.jpg Bluebell Forest, Luke Andrew Scowen, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4433 Henryk Zbierzchowski Impresye Moja zemsta Jadwidze Mrozowskiej. Było to śliczne, kochane, malutkie. / Nie znałem dotąd kobiety podobnej. / Uśmiech nie schodził z jej twarzyczki drobnej, / Poco się smucić --- życie jest tak krótkie. / Coś z rozświetlonych motylich skrzydełek, / Coś z gnanej wiatrem niteczki pajęczej, / Z promyka słońca, koloru tęczy --- / Prawdziwy kociak, źle mówię dyabełek! / Raz kiedym słuchał jak mi w duszy śpiewa, / Jak złote myśli nachodzą mię tłumnie, / Rzekła zwracając duże oczy ku mnie: / Pan nie wraźliwy... a mię to tak gniewa! --- / Co? co? słyszycie! Boże! wielki Boże! / Mnie, który gwiazdom wypowiadam wojnę, / Mnie, którym w duszy wykołysał morze/ Olbrzymie, groźne, wiecznie niespokojne. / Mnie, który jeden nad kwiatami władam, / Słyszę sen lilii, kiedy w wieczór rośny/ Zamyka kielich --- ten dzieciak nieznośny/ Pragnie odebrać wszystko, co posiadam. Zwołałem elfy, krasnoludki, gnomy, / Duchy zrodzone w zmierzchu i psotnicze/ I wszystkie inne, których nie wyliczę, / Świat ludziom obcy, a dla mnie znajomy. / Co chwila postać nowa się wyłania, / Siadły na brzegu mojego posłania. / I rozpoczęły się dziwne narady... / Wiatr jęczy... deszcze dzwonią w moje okno/ Czuję, jak drzewa gdzieś na dworze mokną, / Jak za chmurami księżyc kona blady, / Knujemy zemstę okrutną! / Duchy choć rozmów naszych nikt nie słyszy/ Coraz to senniej, tajemniczej, ciszej/ Szeptają w ucho... sen idzie... jak smutno. Poszedłem w pomoc wszystkich duchów zbrojny/ Dziwnie wzburzony, z bijącymi tętny. / Już w progu spotkał mię jej wzrok spokojny, / A taki jasny i taki ponętny, / Jak dno jeziora, gdy świt na nie padnie, / Zaklęte skarby odkrywając na dnie. / I byłbym zemścił się, lecz duchy psotne/ Na jej spojrzenie wszystkie mię odbiegły, / Jedne w jej oczach jak szatanki legły, / Kusząc... a inne rozbawione, lotne/ We sploty włosów ukryły się tłumnie, / Błyszczące oczko obracając ku mnie. I nie wiem --- pewnie Amora to sprawka, / Który je na mnie uzbroił tajemnie, / Bo rozpoczęła się dziwna zabawka, / Tysiące łuków zwróciło się we mnie/ --- Wierzcie mi --- mogę przecież na to przysiąc --- / I złotych strzałek wyleciało tysiąc/ Prosto w me serce... Nie wiem dokładnie, co się potem stało, / Kiedy skończyła się zabawa pusta --- / Dość, że mi grały archanielskie głosy, / Dość, żem całował włosy, oczy, usta, / A potem znowu usta, oczy, włosy/ I że mi było wiecznie mało, mało!!!