Zawistowska, Kazimiera Moja dusza Dug, Katarzyna Rawska, Aneta Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zawistowska-moja-dusza Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Kazimiera Zawistowska zm. 1902 1973 xml text text 2013-01-15 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/9519581318_fd359aea2f_k.jpg soul deconstruction, Jenny Ondioline, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4041 DCA 1DTP 3MN Kazimiera Zawistowska Moja dusza DuszaMoja dusza jest łąką chaotycznych kwieci;/ Czasem nęcą ją gwiazdy, czasem usta świeże,/ A czasem księżycowe ściele sobie leże,/ I z niego w wir życiowych rzuca się zamieci. Sztuka, DziedzictwoChorą pieśnią ma dusza jest chorych stuleci;/ Czasem rzewna, jak proste prababek pacierze,/ Lub wmyślona posępnie w mord, krew i grabieże,/ Jak rumak bezwędzidlnybezwędzidlny --- od: bez wędzidła; bez pręta, do którego mocuje się lejce; nieograniczony uzdą., rozhukany leci! Pokusa, PokutaTej duszy śnią się święte lub też kurtyzany ---/ Dym kadzideł, skąpany w bachicznejbachiczny --- hulaszczy, rozwiązły; por. Bachus, bóg wina i ekstazy. wonności ---/ I wówczas jej weselne śpiewają peanypean --- u staroż. Greków uroczysta pieśń na cześć bogów., Że rozkoszy potęgą świat powstał z nicości;/ Lecz niebawem pokutna znowu w prochu leży/ I z żalu na twarz padłszy, w niebo jasne wierzy.