Kasprowicz, Jan Wiatr halny http://www.wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-tatr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-tatr-wiatr-halny http://polona.pl/item/494421/3/ Jan Kasprowicz, Krzak dzikiej róży, Towarzystwo Wydawnicze, Lwów, 1898 Domena publiczna - Jan Kasprowicz zm. 1926 1997 xml text text 2008-12-29 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6573.jpg Widok tatrzański, Stefan Filipkiewicz (1879-1944), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6573 Jan Kasprowicz Z wichrów i hal, Z Tatr Wiatr halny I Wiatr, LasHuczy nade mną halny wiatr... Daleki/ Wprzód mnie dochodzi szum i świst, a potem/ DrzewoZ jakimś pogwarem, z trzaskiem i łomotem/ Ciężar się kładzie na wysmukłe smrekismrek --- świerk.. Od razu kłody o grubości snopów/ Gną się w mych oczach, jak źdźbła lichej słomy:/ Tak igra nimi głuchy, niewidomy/ Gość, co od skalnych wlecze się przekopów. Idę, wciąż idę po jęczącym borze.../ I choć spotykam pnie, wyrwane z ziemi,/ Ten szał, w błękitnym zbudzony przestworze, By giąć i walić, strachu mi nie wlewa/ Do głębi wnętrza: Radbym siły swemi/ Zmierzyć się z wichrem, jak te wielkie drzewa II Kondycja ludzka, WalkaMiałem--ci w sobie ongi moc czuwania,/ A dzisiaj senność ogarnia mi ducha:/ Gdzie życie wrzało, tam dziś pustka głucha,/ Gdzie słońce było, chmura blask przysłania. Jakowaś boleść, jakaś zawierucha,/ Co słabym bytom pewną śmierć wydzwania,/ Niech, jak halnego wiatru straszne grania,/ Wstrząśnie istotą moją: Jest--li krucha, To po niej żalu nie będzie... A jeśli/ Nieprzełamana wyjdzie z tych zapasów,/ To razem z wichrem taki szlak zakreśli, Że zetnie na nim smreki swym oddechem,/ Sił pozbawione dla idących czasów,/ A to, co mocne, odpowie jej echem. III WiatrO wichrze halny! Cóż, że przelękniona/ Chowa się koza przed twojej potęgi/ Wiewem niszczącym? Sam orzeł, co kręgi/ Toczy podniebne, tuli się do łona Szczelin turniowych, bo królewskich skrzydeł/ Jędrna rozpiętość nie wytrzyma próby.../ Strącaj kozice, ty posłańcze zguby,/ I orły chwytaj w oka swoich sideł I miażdż o skały, i, jak łan, pokosem/ Bór położywszy, hucz szaleńczym głosem ---/ Razem z mą duszą hucz i świszcz radośnie: Obraz świataCóż, że z ginących strumień krwi popłynął?/ Wszak nie ma szczęścia tam, gdzie życie rośnie?!/ Niech świat przepada, na to on, by zginął!... IV WiatrHuczy nade mną halny wiatr... Cierpienie, Duch, PrzemocNa drogi/ Jego przemocy, po których zagłada/ I ból pośpiesza, duch się mój wykrada,/ Świeżo uskrzydlon, żądny łez i trwogi. A od hal bujnych płynie jęk złowrogi ---/ Rozpacz łkająca, że wichr pobił stada/ I porozrzucał koleby... I blada,/ Z włosem rozwianym i z drżącemi nogi, Postać juhasajuhas --- młody pasterz owiec. przed oczy mi stanie.../ I, niby orzeł z podciętmi pióry,/ Krwią skrapiający swe rodzime granie, Duch mój do smreków tuli się bezwładnie/ I naprzód czuje strach i żal ponury,/ A potem znowu --- senność go opadnie...