Kasprowicz, Jan Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach http://www.wolnelektury.pl/lektura/z-wichrów-i-hal-z-tatr Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-tatr-krzak-dzikiej-rozy-w-ciemnych-smreczy polona.pl/item/334316/3/http://polona.pl/item/334316/3/http://polona.pl/item/334316/3 Jan Kasprowicz, Krzak dzikiej róży, Towarzystwo Wydawnicze, Lwów, 1898 Domena publiczna - Jan Kasprowicz zm. 1926 1997 xml text text 2008-09-16 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6573.jpg Widok tatrzański, Stefan Filipkiewicz (1879-1944), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6573 Jan Kasprowicz Z wichrów i hal, Z Tatr Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach Żonie poświęcam I Bezpieczeństwo, Góra, Młodość, Przemiana, Samotnik, Starość, WalkaW ciemnosmreczyńskich skał zwaliska,/ Gdzie pawiookie drzemią stawy,/ Kwiaty, Natura, RoślinyKrzak dzikiej róży pąs swój krwawy/ Na plamy szarych złomów ciska. U stóp mu bujne rosną trawy./ Bokiem się piętrzy turniaturnia --- stromy, skalisty szczyt. śliska,/ Kosodrzewiny wężowiska/ Poobszywały głaźne ławygłaźne ławy --- ławy utworzone z głazów.... StrachSamotny, senny, zadumany,/ Skronie do zimnej tuli ściany,/ Jakby się lękał tchnienia burzy. Cisza... O liście wiatr nie trąca,/ Drzewo, Śmierć, TrupA tylko limba próchniejąca/ Spoczywa obok krzaku róży. II Światło, WodaSłońce w niebieskim lśni krysztale,/ Światłością stały się granity,/ Ciemnosmreczyński las spowity/ W blado błękitne, wiewne fale. Szumna siklawasiklawa --- Siklawa to największy wodospad w Polsce, znajdujący się w Tatrach Wysokich; tu: każdy wodospad górski. mknie po skale,/ Pas rozwijając srebrnolity,/ A przez mgły idą, przez błękity,/ Jakby wzdychania, jakby żale. KwiatyW skrytych załomach, w cichym schronie,/ Między graniamigrań --- stromy, skalisty grzbiet górski. w słońcu płonie,/ Zatopion w szum, krzak dzikiej róży... Do ścian się tuli jakby we śnie,/ Drzewo, ŚmierćA obok limbę toczą pleśnie,/ Limbę, zwaloną tchnieniem burzy. III Cierpienie, StrachLęki! wzdychania! rozżalenia,/ Przenikające nieświadomy/ Bezmiar powietrza!... Hen! na złomy,/ Na blaski turnic, na ich cienia ZwierzętaStado się kozic rozprzestrzenia;/ Nadziemskich lotów ptak łakomy/ Rozwija skrzydeł swych ogromy;/ Świstak gdzieś świszcze spod kamienia. KwiatyA między zielska i wykroty,/ Jak lęk, jak żal, jak dech tęsknoty/ Wtulił się krzak tej dzikiej róży. Przy nim, ofiara ach! zamieci,/ Drzewo, Śmierć, TrupCzerwonym próchnem limba świeci,/ Na wznak rzucona świstem burzy... IV O rozżalenia! o wzdychania!/ O tajemnicze, dziwne lęki!.../ NaturaZiół zapachniały świeże pęki/ Od niw liptowskich, od Krywania. W dali echowe słychać grania:/ Jakby nie z tego świata dźwięki/ Płyną po rosie, co hal miękki/ Aksamit w wilgną biel osłania. W seledyn stroją się niebiosy,/ KwiatyWilgotna biel wieczornej rosy/ Błyszczy na kwieciu dzikiej róży. Drzewo, Śmierć, TrupA cichy powiew krople strąca/ Na limbę, co tam próchniejąca/ Leży, zwalona wiewem burzy...