Wyspiański, Stanisław [Poszedłem błądzić w nieznane mi światy] Dug, Katarzyna Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Dubielecka, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Elizy Hetkowskiej. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wyspianski-poszedlem-bladzic-w-nieznane-swiaty/ Stanisław Wyspiański, Pisma pośmiertne, II. Wiersze, fragmenty dramatyczne, uwagi, Kraków 1910. Domena publiczna - Stanisław Wyspiański zm. 1907 1978 xml text text 2013-01-14 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4116.jpg St Nicolas Prague, fred.bigio@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4116 DCA 1DTP 3MN Stanisław Wyspiański [Poszedłem błądzić w nieznane mi światyPoszedłem błądzić w nieznane mi światy --- wiersz ten był ogłoszony w miesięczniku ,,Krytyka" (zesz. II Cz. II r. 1910). ] 16-ego września 1888.16-ego września 1888 --- w Korabnikach pod Krakowem. Uwspółczesniono: fleksję: mię -> mnie; mojem -> moim; stalowem -> stalowym; ciągłem -> ciągłym; pisownię joty: historyę -> historię. BłądzeniePoszedłem błądzić w nieznane mi światy,/ marzeniem senny --- uczuciem bogaty,/ a hasłem moim: pro patria et fidepro patria et fide (łac.) --- Za kraj i wiarę../ KwiatyŻar w piersi mojej a na skroniach kwiaty,/ co niegdyś świeże, dzisiaj już powiędłe/ patrzały w oczy szklanneszklanne (daw.) --- dziś popr.: szklane. i obłędne,/ jakby mnie pytać chciały --- dokąd idę?/ Nie chciałem ich odrzucić, choć dawno zeschnięte,/ bo długą ze mną w dal przebyły drogę/ i jeszcze w mojej ojczyźnie rozpięte,/ pamiętne były przeszłości świetlanej/ młodości wolnej --- płonącej, różanej ---/ że się już pozbyć tych kwiatów nie mogę./ CierpienieSzal ciemny szczupłe przykrywał ramiona,/ a postać drobna była utęskniona,/ przez wiele cierpień i bólów złamana,/ że w duszy jedna wielka była rana ---/ na którą leków darmo szukać było,/ chyba --- Dusza, Gróbgdy skryje się ciało mogiłą,/ gdy grób mój cichy granitem pokryją ---/ lecz na kamieniu niech mi słów nie ryją/ dłutem stalowym --- niech przechodnia oko/ błądząc wśród kwiatów i rwąc chwasty ostre,/ gałązki bluszczu odrywając trwożnie,/ zaryje myśl swą pod kamień głęboko ---/ gdy dusza jego odgadnie w niej siostrę,/ niech za mą duszę raz westchnie pobożnie --- / Wizja, SerceA jeśli człowiek ten mieć będzie serce,/ co czuciem silne, na boleść wytrwałe,/ że śmiało pójdzie z nim przez życie całe,/ z tchnienia jednego, co tleje w iskierce/ promieni bladych błądzących po grobie/ rozprószonych smutnie --- on odgadnie/ całego życia mego wszystkie krzyże,/ historię mą wysnuje całą sobie,/ ducha w nią tchnie, uczucie da jej świeże,/ na przeszłość wspomni swą --- i pojmie jasno,/ żem taką samą miał --- żem był w tych gronie/ duchów --- co zaród śmierci w łonie/ noszą --- ich czoła w cierniowej koronie ---/ co jedną pracą, ciągłym poświęceniem/ przez życie świecą krótko --- gasną prędko,/ jak kwiat zwarzony bólem i cierpieniem,/ a świat wspomnienie ich kryje milczeniem.