Wyspiański, Stanisław [Kamienna była ława] Dug, Katarzyna Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Ostrowski, Piotr Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Elizy Hetkowskiej. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wyspianski-kamienna-byla-lawa Stanisław Wyspiański, Pisma pośmiertne, II. Wiersze, fragmenty dramatyczne, uwagi, Kraków 1910. Domena publiczna - Stanisław Wyspiański zm. 1907 1978 xml text text 2013-01-14 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4127.jpg Paint Party, Texture Time@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4127 DCA 1DTP 3MN Stanisław Wyspiański [Kamienna była ławaKamienna była ława --- wiersz powstał w Korabnikach pod Krakowem na przełomie 1888--1889 r.] Uwspółcześniono: pisownię łączną i rozdzielną: przedemną -> przede mną; pisownię joty: Aryadny -> Ariadny; fleksję: tem - tym; leksykę (w tym ortografię): zmięszania -> zmieszania; obiedwie -> obydwie. Kamienna była ława ---/ dziko obrosła krzewem/ i chwastem --- na niej formowane/ leżały kwiaty --- mieniąc się barwami/ do słońca... było rozliczne kwiecie/ obrane z kolców, już przygotowane,/ co na bukiet ułożyć się miały. ---/ Gdy tak patrzyłem na tyle kwiatów śmiercią/ ukaranych za swoją piękność: sądziłem, że wiele/ szczęśliwsze owe chwasty. --- KobietaSłyszałem szelest sukni,/ stanęła przede mną ona --- piękniejsza/ niźli kiedy... w rączce jednej miała/ kłębek nici i już go snuć rozpoczynała,/ że zdała mi się owej AriadnyAriadna (mit. gr.) --- królewna kreteńska zakochana w Tezeuszu, jej nić pomogła mu wydostać się z labiryntu Minotaura; Tezeusz zabrał ją ze sobą w drogę powrotną do Aten, lecz porzucił śpiącą na wyspie Naksos. obrazem/ żywym... Poczęliśmy razem/ składać na bukiet kwiaty --- ja jej podawałem/ gałązki drżącą ręką, zaledwie śmiąc je dotknąć ---/ i żal mi było patrzeć, jak je ściskała silnie/ i tą nicią długą krępowała./ OkrucieństwoPytałem się sam siebie ---/ czy nie ma już dla nich/ współczucia w jej serduszku --- czy nic nie wie o tym,/ że te kwiaty płaczą/ tak samo jak i ludzie --- ich serca zbolałe/ drżą, na cierpienia skarżąc się zadane ---/ dłonią tak piękną --- dłonią co powinna/ pieścić je czule.../ KsiężycWieczór był --- wszedłem właśnie do ogrodu/ i trafiłem na miejsce, gdzie ów bukiet rano/ układaliśmy razem --- zapłonąłem cały/ na jej wspomnienie --- odwróciłem oczy od światła,/ co jasną na mnie biło strugą ---/ by nie spostrzegł mego/ zmieszania księżyc (jakby miłość już była co złego)/ i nie zgadł czemu drżałem./ Wtem nagle spostrzegłem przy ławie/ na ziemi --- biały przedmiot i świecący,/ to była róża --- jedyna zapomniana/ przez nią --- a tutaj leżała od rana/ więdnąc. ---Kwiaty, Krew Pochwyciłem różę co prędzej,/ chcąc ją zachować jak pamiątkę drogą/ po niej --- by o niej budziła wspomnienie:/ może ona tu ją zostawiła --- sama/ dla mnie --- tu ją porzuciła/ bladą z tą myślą o mnie. --- Przycisnąłem silnie/ dłońmi do piersi kwiat --- chcąc by usłyszał,/ że mi serce biło silniej niż zwykle ---/ naraz poczułem ból --- i ręce splamione/ były obydwie krwią: --- pozostawione/ miała ta róża kolce.