Wyspiański, Stanisław I ciągle widzę ich twarze Dug, Katarzyna Rawska, Aneta Kotwica, Wojciech Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wyspianski-i-ciagle-widze-ich-twarze Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Stanisław Wyspiański zm. 1907 1978 xml text text 2013-01-14 polhttps://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7062.jpg Apollo i Muzy. Projekt konkursowy plafonu dla Teatru Wielkiego w Warszawie, Strzałecki, Jan Michał (1840-1919), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7062 DCC 1DTP 3MP 6MC Stanisław Wyspiański I ciągle widzę ich twarzeI ciągle widzę ich twarze --- wiersz ten jest listem pisanym do Adama Chmiela [żyjącego w latach 1865--1934 historyka i archiwisty, przyjaciela Stanisława Wyspiańskiego --- red. WL.] z Bad-Hall (zdrojowisko w Austrii Górnej). Uwspółcześnienie interpunkcji: i gasną w gromach i wichrze, ---/ w mroku mdlejące i cichsze, --- -> i gasną w gromach i wichrze ---/ w mroku mdlejące i cichsze --- . . . . . . . . . . ./ DuszaI ciągle widzę ich twarze,/ ustawnieustawnie (daw.) --- stale, nieustannie. w oczy ich patrzę ---/ ich nie ma --- myślę i marzę,/ widzę ich w duszy teatrze. TeatrTeatr mój widzę ogromny,/ wielkie powietrzne przestrzenie,/ ludzie je pełnią i cienie,/ ja jestem grze ich przytomny. Wiatr, BurzaJak sztuka jest sztuką moją,/ melodię słyszę choralną,/ jak rosną w burzę nawalną,/ w gromy i wichry się zbroją. W gromach i wichrze szaleją/ i gasną w gromach i wichrze ---/ w mroku mdlejące i cichsze ---/ już ledwo, ledwo widnieją ---/ znów wstają --- wracają ogromne/ olbrzymie, żyjące --- przytomne. Theatrum mundiGrają tragedię mąk duszy/ w tragicznym teatru skłonie,/ żar święty w trójnogach płonie,/ i flet zawodzi pastuszy. Ja słucham, słucham i patrzę ---/ poznaję --- znane mi twarze,/ ich nie ma --- myślę i marzę,/ widzę ich w duszy teatrze!