Wyspiański, Stanisław Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić Dug, Katarzyna Rawska, Aneta Kowska, Karolina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wyspianski-gdy-przyjdzie-mi-ten-swiat-porzucic Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Stanisław Wyspiański zm. 1907 1978 xml text text 2013-01-14 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4119.jpg paint-cracks-1, Lenny Montana@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4119 DCA 1DTP 3MP Zachowano regionalizmy i wyrażenia gwarowe: łomie (łamie), deszczna (deszczowa). Stanisław Wyspiański Gdy przyjdzie mi ten świat porzucićGdy przyjdzie mi ten świat porzucić --- wiersz pisany do Leona Stępowskiego [przyjaciela Wyspiańskiego, aktora krakowskiego --- red. WL.] i ogłoszony przez tegoż w ,,Nowej Reformie" w r. 1903. [,,Nowa Reforma" --- krakowskie czasopismo sympatyzujące z obozem demokratów. Ukazywało się dwa razy dziennie w latach 1882--1928 --- red. WL.]. 1.Śmierć, Śmiech Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić,/ na jakąż nutę będę nucić/ melodię zgonu mą wyprawną?/ Rzuciłem przecież go już dawno. 2. Już dawno się przestałem smucić/ O rzeczy miłe mnie stracone./ Miałyżby smutki jeszcze wrócić/ kraść, co już dawno ukradzione. 3. Przecież już dawno się wyzbyłem/ marzeń o utraconym raju./ Żyję, by zwało się że żyłem.../ nad jakąś rzeką, w jakimś kraju... 4.Dom, Grób, Ślub Nad jakąś rzeką, w jakimś mieście,/ gdzie ślubowałem ślub niewieście,/ gdzie dom stworzyłem jej i sobie/ z myślą o jednym wspólnym grobie. 5. Wiatr, DeszczA na tym grobie, wspólnym domie,/ niechże mi wichr gałązki łomie,/ gałązki zeschłe, zwiędłe, kruche/ w jesienną deszczną zawieruchę. 6. Tak samo będę słuchał w grobie,/ jak deszcz po świecie pluszcze sobie,/ jak słucham deszczu za tą ścianą --/ i wiem, że znów się budzę rano. 7. Słońce, Dziecko, Śmiech, GróbNiechże mi rano słońce świeci,/ niech świeci jasno, mocno grzeje./ Nad grób niech moje przyjdą dzieci/ i niech się jedno z nich zaśmieje.