Wyspiański, Stanisław [Czekam na cię...] Dug, Katarzyna Choromańska, Paulina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Elizy Hetkowskiej. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wyspianski-czekam-na-cie Stanisław Wyspiański, Pisma pośmiertne, II. Wiersze, fragmenty dramatyczne, uwagi, Kraków 1910. Domena publiczna - Stanisław Wyspiański zm. 1907 1978 xml text text 2013-01-14 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4124.jpg Abstract - Peeling Paint, Paul Stevenson@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4124 DCA 1DTP 3MN Poniższy wiersz nie został opublikowany za życia Wyspiańskiego, pierwszy raz ukazał się w krakowskim miesięczniku ,,Krytyka" w 1908 r., przedrukowany z listu wysłanego przez poetę do przyjaciela w 1892 r. Rękopis artysty okazał się częściowo nieczytelny: fragment wykropkowany i ujęty w klamry oznacza wyraz, którego nie udało się rozszyfrować wydawcy. Uwspółcześnienia: pisownia łączna i rozdzielna: niepuszczają -> nie puszczają; pisownia spółgłosek dźwięcznych i bezdźwięcznych: przemódz -> przemóc. Stanisław Wyspiański [Czekam na cięCzekam na cię --- jest to druga połowa listu, pisanego przez kończącego gimnazjum Poetę do jednego z ówczesnych kolegów, w którym się dopatrywał równej miary towarzysza wyprawy na Parnas [masyw górski w Grecji --- red. WL.]; cześć pierwsza opuszczona, jako zawierająca krytykę osobistą. Ogłoszony był ten wiersz w ,,Krytyce" (zesz. I r. 1908)....] Błądzenie, SamotnośćCzekam na cię, bo mi smutno/ samemu/ bo nie mogę dojść do celu/ mej podróży,/ ale póty błądzić muszę,/ aż drugą znajdę duszę,/ bo za dumne za wieczne podwoje,/ gdzie strażą uczucie i siła,/ gdzie śmierć i sława czekają/ i samotnika zaduszą,/ zadławią i nie puszczają./ Dwu idących wpuścić muszą,/ za dumne za wieczne podwoje/ wchodzi się tylko po dwoje,/ by siłę przemóc siłą,/ uczucie zwalczyć uczuciem ---/ śmierć własną śmiercią przerazić/ a sławę cieniem (....)/ i przejść wrota/ nieśmiertelne bez trwogi ---/ tam dopiero myśl leci/ bez granicy,/ tam dopiero się świeci/ ogień miłości./ Pielgrzym, OgieńNam trzeba za cenę życia/ po ogień jasny iść,/ przejść siedem czarnych bram,/ przejść siedem czarnych pól,/ aż się shartuje ból.../ do samego dotrzeć ołtarza,/ porwać ogień strzeżony,/ zanieść w ojczyste strony ---/ to cel.../ Przez litość --- tam/ nie pójdę sam,/ ani ją śmierć przemogę,/ ani dosięgnę sławy ---/ choć znałbym i wiedział drogę,/ błądzę. 1892.