Wolski, Wacław Uczta upiorów Sekuła, Aleksandra Boy-Żeleński, Tadeusz Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wolski-uczta-upiorow/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Wacław Wolski zm. 1928 1999 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/15562468767_b8518cb803_k.jpg The Other Side of Time, YuJeen, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3697 DCA 6MC 1DTP 3MN Wacław Wolski Uczta upiorów Już się ma pod koniec starożytnemu światuJuż się ma pod koniec starożytnemu światu --- motto pochodzi ze Wstępu do Irydiona Zygmunta Krasińskiego. Z. Krasiński Obiit XIX --- natum est XXObiit XIX, natum est XX --- zmarł wiek XIX, urodził się wiek XX; trawestacja słów: Obiit Gustavus, natus est Conradus z III. części Dziadów Mickiewicza. ...Dwunasta wybiła. Znów dzwonią puchary,/ Stół złoty, owalny, upiory czerwone/ Obsiadły dokoła, na poły uśpione,/ Przekleństwem pijanych pożegnać wiek stary... Błyszczały ścian czarne, lustrzane granity,/ Przeróżnych kolorów owalne lampiony/ Rzucały dokoła tęczowy blask śćmionyśćmiony --- dziś popr.: zaćmiony a. przyćmiony..../ Na twarzach upiorów złość, ból był wyryty... W niedbałych też pozach siedzieli na ławach/ Ze srebra, złocisty płyn lejąc z pucharów.../ Strop czarny podpierał rząd czarnych filarów,/ Błyszczących granitem na czarnych podstawach... Upiory krzyczały na przemian: «Hej, wina!/ Nadziei, dogmatu, pewności, rozkoszy!/ Znów tragizm istnienia sen z powiek nam płoszy...»/ Bezładne okrzyki wydaje drużyna... W powietrzu tęczowym brzmi nastrój rozpaczy/ Bezdomnych, nieszczęsnych pijanych szaleńców,/ Normalnej ludzkości piekielnych odmieńców,/ Co czują, co myślą, co cierpią inaczej... Błyszczały tęczowo przyćmione lampiony,/ Pijanych upiorów lśnią oczy zamglone,/ A bólem skrzywione ich twarze czerwone/ Omraczał złych przeczuć cień szary, srebrzony.../ . . . . . . . . . . . . . . Noc ciemna zagląda przez szyby z kryształu/ Oczami gwiazd złotych, zmrużonych figlarnie,/ W sumienia upiorów, w ich piersi trupiarnie,/ Gdzie próżno by szukać choć iskry zapału... Do czarnej, sklepionej, gotyckiej komnaty,/ Gdzie błyszczy lustrzany chór czarny, gdzie blaty/ Złotego lśnią stołu, lamp smuga tęczowa,/ Zagląda gwiazdami noc mroźna, styczniowa... Hej, z czupryn upiorów dymiący war bucha,/ Wzrok mętny przesłania marzenia mgła złota.../ Czerwieńsi na ławach już legli bez ducha,/ Pijących ogarnia nieznana tęsknota... W ich głowach piekielnie chichoczą puszczyki,/ W ich piersi lodowniach zawyły brytany.../ Niech zgłuszą sumienia akordy muzyki!/ Buchnęły, na chórze złociste organy.../ . . . . . . . . . . . . . . Zagrały organy jak w ciemnym kościele/ Gotyckim, gdzie błyszczą barwione witraże,/ Gdzie słodkie profile, aniołów lśnią twarze.../ Gdzie błyszczą w półmroku złociste piszczele... Przed wielkim ołtarzem, w błękitnym obłoku/ Kadzideł --- płomieni świec miga tysiące.../ A tłumy pobożne szarzeją w półmroku,/ Wsłuchane w orkiestry złocistych trąb grzmiące... Zagrały organy jak w ciemnym kościele,/ W gotyckiej z czarnego granitu komnacie.../ W tęczowym lamp świetle pijane postacie.../ Czerwonych upiorów diabelskie wesele.../ . . . . . . . . . . . . . . Pieściwy dźwięk słodkiej kościelnej muzyki/ Rozpylał się w tęczach płonących lampionów,/ Jak gdyby krysztalne aniołków fleciki/ Wzbijały tumany dźwięczących wibrionówwibriony --- nazwa drobnoustrojów o kształcie spiralnie kręconych pręcików, szybko wibrujących.... Jak gdyby śnieżyste skrzydlate cheruby/ Płakały rzewliwie nad nędzą istnienia.../ Perłami łez rzęsił powietrze płacz luby/ Nad lśniącym owalem złotego pierścienia... Lamp barwne płomienie... Owalny stół złoty.../ Na dłoniach upiory oparły swe czoła.../ Melodia pajęcza, jak tchnienie anioła.../ A w sercach wampiry śmiertelnej tęsknoty...