Wolska, Maryla Symfonia jesienna Sekuła, Aleksandra Zabost, Aleksandra Rawska, Aneta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wolska-symfonia-jesienna Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Maryla Wolska zm. 1930 2001 xml text text 2014-12-05 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/10239657155_22ed61ed41_k.jpg Awesome Autumn!, peddhapati, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3771 DCA 3MN 1DTP Maryla Wolska Symfonia jesienna (fragment) JesieńSkończyło się lato i jesień zabija motyle swym tchem,/ Skończyło się lato i szronem zwarzone padają kwiaty, Pachnie Zadusznym Dniem... Znużona, blada,/ Z orszakiem mar/ Przychodzę,/ A ze mną radość i czar/ Przepada./ Po mglistej drodze/ Z orszakiem mar/ Przychodzę.../ Na łąki zwiędłe, spalone,/ Na pola zżęte, zorane,/ Na wrzosowiska.../ Wszystko skończone!/ Powiędną kwiaty, posną,/ I nigdy już z martwych ziemia/ Zbudzona wiosną/ Nie wstanie.../ Mój dech ją morzy, oniemia,/ Mój dech ją ścina, kołysze,/ Na wieczne chłody, na ciszę,/ Na wieczne spanie.../ --- Szron siwy błyska.../ Zapomnij ziemio, zapomnij,/ Już nigdy spod rżysk pustacipustać --- pustkowie; pusta przestrzeń./ Rycerze ogromni,/ Skrzydlaci,/ Syny twe jasne nie wstaną!/ Śmierć, PamięćŻycie jest bitwą przegraną/ Każdemu./ Nikt tu zwyciężyć nie może,/ Więc oto śmiercią dziś morzę/ Wszystko dokoła.../ I mękę ludzką i pracę i serca ludzkie i zioła/ Zamieniam w garść czarnoziemu.../ Zapomnij!/ Nie warto ci było, nie warto,/ Żyć jako ptacy bezdomni,/ Co z piersią padają rozdartą..../ Zapomnij duszo, zapomnij.../ Zapomnij serce, zapomnij,/ Że w letnie ranki gorące,/ W poranki rosą jarzące/ Świat ci się jawił i grały/ Świerszczów chorały/ Na łące. Pajęcza nić zbłąkana na wietrze rwie się, gnie,/ O życia śnie znikomy, prześniony, marny śnie!... Znużona, blada,/ Z orszakiem mar/ Przychodzę,/ A ze mną radość i czar/ Przepada... Skończyło się lato i jesień zabija motyle swym tchem,/ Skończyło się lato i szronem zwarzone padają kwiaty.../ Pachnie Zadusznym Dniem... Grób, Przemijanie, Kondycja ludzkaChodź ze mną! Pójdziem w ciche, omglone cmentarze,/ Pójdziemy światła palić na grobach, i sami/ Pośród głazów milczących błąkać się myślami,/ Pójdź, a własną ci twoją mogiłę pokażę!/ Jeszcze się nad nią wieko Czasu nie zawarło,/ Jeszcze dyszy czeluścią próżną i niesytą,/ Jeszcze ćwieków na piersiach trumny twej nie bito,/ A już jesteś minioną rzeczą --- i umarłą!/ Nie żałuj! Mija wszystko, więc na sen cię wiodę/ Przez cichych pól rozłogi, przez letejską wodęletejską wodę (mit. gr.) --- woda z rzeki zapomnienia, Lete, płynącej w podziemnej krainie zmarłych, Hadesie.,/ Na śmierci pokój wieczny, w głąb mrocznych podziemi. I nie bój się! ja razem w chłód smętnych czeluści/ Idę jak cień twój wierny, co cię nie opuści/ I przez wieczność strzec będzie skrzydły rozpiętemi... Zapomnij, ziemio, zapomnij,/ Już nigdy spod rżysk pustaci/ Rycerze ogromni,/ Skrzydlaci,/ Syny twe jasne nie wstaną!/ Walka, Kondycja ludzkaŻycie jest bitwą przegraną/ Każdemu.../ Nikt tu zwyciężyć nie może,/ Więc oto śmiercią dziś morzę/ Wszystko dokoła.../ I mękę ludzką i pracę i serca ludzkie i zioła/ Zamieniam w garść czarnoziemu.../ Zapomnij!