Wolny-Hamkało, Agnieszka Śnieg Kozioł, Paweł Szejko, Jan Choromańska, Paulina Kopeć, Aleksandra Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wolny-hamkalo-snieg Agnieszka Wolny-Hamkało, Nikon i Leica, Wydawnictwo Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2010. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5776.jpg Vintage camera, Yevgeniy Shpika@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5776 Agnieszka Wolny-Hamkało Nikon i Leica śnieg kiść zapalniczek/ grzechocze ci w spodniach/ jak garść cukierków ślazowych./ W oknach pomyka żółta animacja/ i cisy się cisną na wizję roziglone/ wżarte w śnieg murzynki./ Jest wigilia, idziemy porzucać do kosza/ na topniejącym śniegu grać do upadłego/ aż nam zadymi z czapek i obłoczki pary/ urosną na okularach. Twoje rumiane policzki,/ jakbyś najadł się głogu. Kałuże strzaskane lodem,/ pobite gary, jak potłuczone gwiazdy na rykowisku./ I już za chwilę przecierki chmur, warkoczyk błota/ na okularach, kiedy idziemy przez grudzień,/ a śnieg rośnie nam w ustach jak żelki./ To przyzwoity początek. Czysta wiedza/ na temat nieznanego lądu i jego sposobów/ jest wartością pożądaną, ekstra./ Na razie wysyłamy sobie ciepłe ognie. Chociaż/ można się ciebie bać: bo co mi zrobisz,/ jak mnie złapiesz i kto ci się oprze?/ Śnieg to aspartam, kiedy mnie nacierasz/ aż światła kucają i świat staje dęba./ Nie myśl, że niczego nie napisałam/ po tej wybuchowej środzie, po której/ omal nie skończyliśmy w łóżku,/ a na pewno najedliśmy się śniegu,/ i księżyc --- ta zapłakana małpa ---/ zwyczajnie nas wygwizdał, zaś miasto/ pełgało w oddali jak chatka/ z białych kafli. Ty, nie przeginaj./ Jestem w szczerym polu. Opuszki/ twoich palców zachwyciły mnie,/ jak mówi psalm. Jeśli chcesz wiedzieć/ który --- pocałuj mnie.