Wolny-Hamkało, Agnieszka Nochal czarodziej 2021-11-09 Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wolny-hamkalo-nochal-czarodziej/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 Agnieszka Wolny-Hamkało, Nochal czarodziej, Format, Wrocław 2009. Wiersz Współczesność Liryka text Sekuła, Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra https://wolnelektury.pl/media/book/pdf/wolny-hamkalo-nochal-czarodziej.pdf ISBN-978-83-288-6407-8 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wolny-hamkalo-nochal-czarodziej.html ISBN-978-83-288-6408-5 ISBN text/html https://wolnelektury.pl/media/book/txt/wolny-hamkalo-nochal-czarodziej.txt ISBN-978-83-288-6409-2 ISBN text/plain https://wolnelektury.pl/media/book/epub/wolny-hamkalo-nochal-czarodziej.epub ISBN-978-83-288-6410-8 ISBN application/epub+zip https://wolnelektury.pl/media/book/mobi/wolny-hamkalo-nochal-czarodziej.mobi ISBN-978-83-288-6411-5 ISBN application/x-mobipocket-ebook https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/VanGogh-starry_night.jpg Gwieździsta noc, Vincent van Gogh (1853–1890), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6323 Książki dla dzieci YDP YF 1DTP 3MR Jeśli nie wiecie, jak znaleźć w swoim mieście czarodzieja --- w tej opowiastce znajdziecie dokładne instrukcje. Dowiedzieć się stąd można zresztą znacznie więcej. Nochal czarodziej Agnieszki Wolny-Hamkało to bajka o nieco niezwykłym magu oraz o tajemniczych zniknięciach dzieci w okolicy pewnej górki... Chcecie wiedzieć, jak to było? Sprawa zaraz się wyjaśni. Agnieszka Wolny-Hamkało Ur. w 1979 r. we Wrocławiu Najważniejsze utwory: poemat Nikt nas nie upomni (2016); powieści Zaćmienie (2013), 41 utonięć (2015), Moja córka komunistka (2018), tomy poezji Mocno poszukiwana (1999), Lonty (2001), Gospel (2004), Ani mi się śni (2005), Spamy miłosne (2007), nikon i leica (2010), Borderline (2013), Występy gościnne (2014), Panama smile (2017); dla dzieci: Nochal czarodziej (2007), Rzecz o tym, jak paw wpadł w staw (2011), Lato Adeli (2019) sztuki teatralne Dzień dobry, wszyscy umrzemy (2015), Nad rzeką, której nie było (2018). Polska poetka, krytyczka literacka, pisarka i publicystka. Zobacz też w Wikipedii: https://pl.wikipedia.org/wiki/Agnieszka_Wolny-Hamka%C5%82o Agnieszka Wolny-Hamkało Nochal czarodziej W każdym miasteczku jest górka niewielka,/ na górce z trawnika wystaje muszelka./ Trzeba ją nacisnąć, mlasnąć głośno w buzi,/ to się czarodzieja z podziemi obudzi. Każde miasteczko, nawet to maleńkie,/ ma czarodzieja i taką muszelkę,/ lecz rzadko czarodziej jest miły i gładki,/ nie każdy psy karmi i podlewa kwiatki. Niejeden wciąż stęka, jękoli, marudzi,/ ssie palec i ćwierka, co noc budzi ludzi,/ ciągle parska, pluje i rozsiewa śmieci,/ szczęśliwy, gdy nieco na dzieci naleci. Śmierdzi miksturą jak szczurzy rosołek,/ w którym się mieści spleśniały tobołek,/ pomidor sprzed roku i glucior kapusty,/ dwie glisty, jęk kota i serce langusty. Z uszu mu wystają rudawe szczeciny,/ na brodzie zawiesił dwie kropelki śliny,/ z paluchów mu kapie śliska maź wodnista./ Kolejną miksturę wyciągnął z kanistra i wlał do pułapki: --- To uśpi w mig dziecię!/ Po całej zadymie wiaterek zamiecie./ I nie wyśledzi mnie nawet pies Bonda,/ co szwenda się wszędzie i wilkiem spogląda. Pan ten na cmentarzu posila się cieniem,/ wzdycha tam z duchami, sycąc się wspomnieniem./ Czasem je żołędzie i świńskie ogony,/ kiedy już dojrzeją na kolor zielony. W gabinecie cieni ma czarodziej lustro,/ w którym na co dzień jest zupełnie pusto./ Za to nocą z lustra wylatują zjawy,/ by patrolować ulice Warszawy. Bo nocą czarodziej jest nieco niemrawy,/ więc zjawy zań zwykłe załatwiają sprawy./ Nocą jest zmęczony, bowiem w dzień się trudzi/ multimedialnym nawiedzaniem ludzi. Ma garb dinozaura, specyfik dość drogi,/ który nawet kamień postawi na nogi./ Wywar z pięciu węży, co smoka zwycięży,/ mała ptasia kupka, co ożywi trupka. Ten to mag nasz postrzelony/ nie miał babci, dziadka, żony,/ Lecz miał wielką tajemnicę:/ Gdy nadchodził chłodny styczeń, ssanie dziwne czuł w żołądku,/ słabe tylko na początku./ Potem groźne, straszne ssanie/ na bajeczki, na bajanie. Nochal wrednie wył bez bajki,/ wzdłuż i wszerz szły po nim ciarki./ Krosta rosła mu na nosie,/ wypadało cenne włosie. Kochał bajki, wielbił baśnie./ On bez baśni już nie zaśnie!/ Ktoś mu musi snuć żarciki,/ opowieści i senniki! W ubikacji miał kłopoty,/ nie mógł wziąć się do roboty./ Ciągle robił z igły widły!/ Wreszcie... czary mu wystygły. Wściekł się: --- Dziecko capnę w biegu,/ niech mi o Królowej Śniegu/ baśń opowie! Zasnę smacznie,/ dzień już lepiej mi się zacznie. Zniknął Bartek, Kasia, Czesiek,/ Marcin, Kubuś, Lilka, Grzesiek./ Szuka ich straż miejska cała,/ straż pożarna przyjechała, wkrótce od łez wojewody/ znów się podniósł poziom wody./ Co się stało?! Szewc napruty/ przemalował wszystkie buty. Tato wyprał kota w pralce,/ mamie wyszedł tort z zakalcem./ Śmieciarz zeżarł swoje śmieci./ Wszyscy wrzeszczą: --- Gdzie są dzieci?! A tymczasem tuż za górką/ raźno się zabawia chmurką/ magik Nochal. Dzieci z parków/ wykradł, z łóżek, zakamarków, i umieścił w zamku swoim./ A gdy oczka zmrużą tylko,/ zaraz budzi je i poi/ nabajkową witaminką. I choć głodni są okrutnie/ Tomki, Romki, Basie, Majki,/ to próbuje z nich czarodziej/ powyciskać wszystkie bajki. Aż pewnego razu blisko/ zamku jedzie rowerzysko./ Siedzi na nim mały Miłosz,/ bardzo silne chłopaczysko. Miłosz patrzy: --- Piękna góra!/ Zjadę szybko i dam nura/ w trawę. Nagle zerka: --- Co to?/ Muszla jakaś. Czy to Sopot? Wciska muszlę, mlaska w buzi ---/ właz otwiera się nieduży./ Miłosz włazi w głąb z latarką./ Dziwne miejsce --- śmierdzi siarką. Nagle słyszy jęki, płacze./ Myśli: Co ja tam zobaczę!/ Widzi dzieci, w klatkach wiszą,/ ale dzieci go nie słyszą. Bajki mówią i śpiewają,/ ze zmęczenia się jąkają./ A czarodziej cieszy gębę:/ --- Bezsenności się pozbędę! Miłosz wie już, co się dzieje./ Szybko biegnie po rowerek/ i na chatę pędem leci./ W domu bajki ma dla dzieci. Bierze książek plecak cały,/ znów naciska na pedały./ Wleźć do jamy się ośmiela/ i mówi do czarodzieja: --- Tu mam bajki, książki, żarty,/ plecak mój jest wiele warty./ Możesz czytać ile wlezie,/ ale drogi mój sąsiedzie, wypuść dzieci, bardzo proszę,/ bo opryszków ja nie znoszę./ Na bezsenność masz lekarstwo./ Opuszczamy to cesarstwo. Nochal tylko nos zadziera:/ --- Zmykaj, pikuś! Będę teraz/ spał jak suseł. Zmykaj szybko!/ Czarnym okiem groźnie łypnął i pazury swe otworzył/ niczym zestaw ciętych noży./ A tuż przy nim sterczy groźny/ sługus --- kurczak czworonożny. Stroszy pióra! Nagle z pyska/ maź ognista gęsto tryska./ A pod skrzydłem ma psikawę:/ --- nią Miłosza podziurawię. Ale Miłosz, cwaniak mały,/ w zbroję się uzbraja cały./ Jego bronią jest śmiech dziki,/ krówki twarde jak kamyki i pokrzywa, którą miota,/ wielka jest jak hipopotam./ Tego Nochal znieść nie może./ Jęcząc, woła: --- Ty potworze! I rozkaz wydaje słudze:/ --- Wypuść dzieci, nim się wkurzę!/ A Miłosz przemawia szybko:/ --- Słuchaj, Nochal, moja rybko: Na bezsenność masz książeczki/ zerknij tyko do mej teczki./ W teczce pełga bajka, wierszyk./ Dzieci z z klatek raźno zeszły. A w nagrodę za więzienie/ Nochal sprawił im odzienie/ z pyłu wróżek, skóry węża./ W tym odzieniu się zwycięża sny niedobre, kwas z owoców/ i szorstkość niemiłych koców./ Smak brukselki, ość w mintaju,/ muchomory w mokrym gaju. Tak cudownie uzdrowiony/ Nochal szybko szukał żony./ Lecz warunek miał malusi:/ żona świetnie czytać musi. Od tej pory wieczorami/ w małej górce pod lampami/ siedzi sobie czarownica/ i Nochala wciąż zachwyca bajeczkami z książek wielu/ i już marzy o weselu./ Dzieci zaś wchodzą na górkę,/ by z niej zjeżdżać zimą ciurkiem.