Wiedemann, Adam Pożegnania Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wiedemann-pozegnania Adam Wiedemann, Samczyk, Obserwator, Poznań 1996. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5770.jpg The Colors of Sardinia, II., Jens Mayer@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5770 Adam Wiedemann Samczyk Pożegnania Przedwczoraj po śniadaniu, na ziemi niemieckiej,/ postanowiłem się ogolić, wyjąłem z plecaka maszynkę/ i mydło, będące aktualnie kością niezgody między/ mną i Beatą Zużewicz, i ręcznik, i poszedłem w to miejsce, gdzie za drobną sumę/ można było zakupić 10 rodzajów prezerwatyw,/ a starzy niemieccy generałowie odlewali się równocześnie/ jak na komendę, w lustrze zobaczyłem nareszcie szramę na swoim czole, dawno już przecierpianą,/ zdjąłem koszulę, przez chwilę przyglądałem się/ jej brudnemu kołnierzykowi, zostałem w podkoszulku. Ogolony, wróciłem do stolika; tam przy resztce kawy/ wymieniliśmy z Beatą Zużewicz jeszcze kilka złośliwości,/ zresztą coraz drobniejszych, wreszcie wyszliśmy na stopa, długo nas nikt nie zabierał, aż w końcu zauważyłem,/ że nie mam na sobie koszuli, nie było jej też w plecaku,/ wróciłem do tego baru, w łazience też jej nie było;/ --- Jemand mußte mitnehmenJemand mußte mitnehmen (niem.) --- ktoś musiał zabrać. --- powiedziała pani bufetowa. Wróciłem z niczym, a wtedy czymś tkliwie niezapomnianym/ wydał mi się ten ostatni rzut oka na brudny kołnierzyk./ Więc chyba po to się znamy, żeby się kiedyś pożegnać:/ przypadkiem i od niechcenia i nie na zawsze, a jednak. poświęcone pamięci Kazumiego Yonekawy Kluczbork, 30 czerwca 1992