Wiedemann, Adam *** (nie nawykła mi dusza) Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wiedemann-nie-nawykla-mi-dusza Adam Wiedemann, Samczyk, Obserwator, Poznań 1996. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-08-08 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5770.jpg The Colors of Sardinia, II., Jens Mayer@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5770 Adam Wiedemann Samczyk *** (nie nawykła mi dusza) nie nawykła mi dusza z Szatanem wojować/ nie nawykła też z Bogiem nawet i rozmawiać/ cóż ja z duszą poradzę gdy mi ciało zlegnie/ gdzie ona mnie za rękę ciągnąca pobiegnie/ czy jej wygodne nieba rozkosze statyczne/ czy też piekła wybierze bole dynamiczne/ a może mnie pochłonie iżby mną się stała/ a może mnie zostawi na podobieństwo ciała/ i będę się unosił świat zwiedzając stary/ a ona niewidzialne odwiedzi obszary/ i kiedy w czas zmartwychwstania pozbierać się będzie można/ ona bez mojej pomocy ciała mojego nie pozna/ i kompletnie duchowa zniszczeje na podobieństwo płomyka/ a ja do końca cielesny nawet nie ujrzę jak znika --- kocham cię moja duszo lecz czy ty mnie kochasz/ czy czasem kiedy umrę nie powiesz wynocha/ uciekaj ze mnie dziadu coś mnie w życiu drażnił/ odpowiedz duszo moja bądźmy raz poważni --- ja duszą tylko jestem nie drugim człowiekiem/ nie będę z tobą siedzieć jak żona wiek wiekiem/ w szczęśliwości ja spocznę gdy ty spoczniesz w grobie/ i całkiem nic już ze mnie nie zostanie w tobie --- a jeśli cię powalę jakim wielkim grzechem/ jeśli do świństwa zmuszę swoimi myślami/ odpowiedz moja duszo co się stanie z nami/ jeśli na Sądzie chuchniesz nieczystym oddechem --- a dałbyś ty mi spokój cóż ja tobie złego/ uczyniłam iżeś mnie sobie obrał za ofiarę/ Pan Bóg mnie z tobą złączył chyba za jaką karę/ a ja i tak nie ciebie kocham tylko Jego --- więc musisz być zbawiona/ --- w końcu jestem duszą/ a ty byś z nieba nie miał żadnej przyjemności/ skoro nie masz miłości dla mojej miłości/ ani też mojej twoje miłości nie wzruszą --- lecz co ze mną bez ciebie czy sobą zostanę/ czy z trupem swoim strasznym pojadę karawanem/ czy trąba mnie ogłuszy ostatecznym rykiem/ czy się stanę borsukiem czy może Chińczykiem --- wróżbitką ja nie jestem zawsze coś się zmienia/ śmierć jak mówią podróżą jest albo chorobą/ lecz kiedy ci już odpadnie problem mojego zbawienia/ ciała też miał nie będziesz będziesz tylko sobą