Wiedemann, Adam *** [- Już pan nie żyje] Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wiedemann-juz-pan-nie-zyje Adam Wiedemann, Samczyk, Obserwator, Poznań 1996. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5770.jpg The Colors of Sardinia, II., Jens Mayer@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5770 Adam Wiedemann Samczyk *** [--- Już pan nie żyje] --- Już pan nie żyje --- powiedział. --- Już pan nie żyje,/ panie Wiedemann. --- Czekał na moją reakcję. Przyjąłem to/ w milczeniu. --- Gdybym ja tu nie siedział, już by się panu/ ktoś wpakował w drzwi. I po panu. --- Przyznałem mu rację/ i sobie pomyślałem, no więc dobrze, nie żyję, trzeba to/ wykorzystać najlepiej jak się da, od tej chwili już będę/ jak ci anieli w niebie, bez żadnych obciążeń, bez skazy,/ nie pozwolę się więcej prowokować światu, świat cały/ mając do dyspozycji. Tylko że chore ścięgno wciąż dawało/ o sobie znać, a z torby nie znikła chyba niewykorzystana/ karta magnetyczna, którą będzie trzeba zanieść gdzieś/ na ulicę Librowszczyzna, żeby chamy oddali forsę (o tak,/ lepiej żeby nie znikła): nie umarłem sam. I zaraz się wpier-/ doliłem na skrzyżowanie przy żółtym świetle. Ale co tam,/ dzisiaj mogę umierać bez przerwy, wielka mi rzecz. Kraków, 12 czerwca 1992