Więckowska, Maria Pamięci córki text Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina 2023-07-18 Fundacja Wolne Lektury pol Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (https://www.wolnelektury.pl). Dołożyliśmy wszelkich starań, żeby ustalić aktualną tożsamość i dokładną datę śmierci autorki, ale nie było to możliwe. Przyjmujemy, że utwór ten jest w domenie publicznej — bądź autorka zmarła 70 lub więcej lat temu, bądź pierwsze rozpowszechnienie nastąpiło 70 lub więcej lat temu, a brak danych o tożsamości (imieniu i nazwisku zmienionym w czasie wojny, po niej, lub przyjętym po emigracji) każe traktować te utwory jako pisane przez autora, którego twórca nie jest znany (Art. 36(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 r.). Jeżeli ktokolwiek posiada informacje o tożsamości i/lub dokładnej dacie śmierci autorki, bardzo prosimy o kontakt. Ufundowane dzięki zrzutce społecznościowej. Tango łez. Śpiewajcie muzy, red. Bożena Keff, wyd. Żydowski Instytut Historyczny im. E. Ringelbluma, Warszawa 2012. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wieckowska-pamieci-corki/ Domena publiczna - Maria Więckowska Współczesność Liryka Wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7400.jpg Dziewczyna z lusterkiem, Eugeniusz Lokajski (1908–1944), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7400/ Maria Więckowska Ujednolicono zapis daty z innymi wierszami autorki. Wprowadzono modernizacje: Z pod > Spod, Z dala > Z dala; swem > swym. Poprawiono błąd źródła: Z nędzy jej krwawych poczynać i zadum > Z nędzy jej krwawych poczynań i zadum. Pamięci córki 2 IX 1944 Warszawa Dziecko, Miasto, Ruiny, GróbDzwoni ci, dziecino ma, cisza zwalisk szeregu,/ Dzwoni ci cisza ruin i bezludzia,/ Dzwoni ci cisza miasta, zatrzymanego w pełni życia biegu, / Po ciężkim żywota i walki trudzie. Dzwoni i otula twoją mogiłę / Wiatru ciche westchnienie / Traw współczujący poszum,/ Kołyszą i opłakują swe krótkie istnienie,/ Drwiąc z pychy ludzkiej, jej wobec losu bezsiły / Z nędzy jej krwawych poczynań i zadum./ Otula Cię cisza zgliszcz i ruin Śmierć bohaterska, Grób, CiszaOtula krzywd bolesnym wieńcem,/ Otula Cię cisza bratnich mogił/ Tych, co bez strachu szło tworzyć z ciał swych szańce/ Tych, co zerwać śmieli kagańce/ Na dusze im zarzucone gwałtem i zbrodnią/ Tych, co bronili wolności pochodnie,/ I tych co bronili duszy ludzkiej świątyń. Otula Cię cisza zgliszcz i ruin / Jęczy domów zburzonych skarga niema/ Otula Cię cisza bratnich mogił / Spod kurhanów i gór cegieł i kamienia / Wymownych świadków ludzkości spodlenia / Skrzywienia tragicznego ludzkości kolein/ I twego również przedwczesnego skonu./ Śmierć, Śmierć bohaterska, Ruiny, Miasto, Warszawa, Powstanie, Grób, Dziecko, ŻołnierzZnikły drzewa, ogrody, ulice,/ Legły jako towarzysze broni / Zwaliły się domy wywrócone na nice / Wszystko runęło coś kochała w swym życiu/ Legło, jak Ty / I Twoich lat piętnaście/ Matka, Dziecko, Cierpienie, Wspomnienia, CiszaA zbolałe serce matki w smutku kona i ukryciu / Z dala na wygnaniu łzy roni / Skrzętnie, zbierając o tobie wspomnień garście/ Dzwoni ci cisza jej bólu i łzy.