Więckowska, Maria Oskarżam text Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina 2023-07-28 Fundacja Wolne Lektury pol Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (https://www.wolnelektury.pl). Dołożyliśmy wszelkich starań, żeby ustalić aktualną tożsamość i dokładną datę śmierci autorki, ale nie było to możliwe. Przyjmujemy, że utwór ten jest w domenie publicznej — bądź autorka zmarła 70 lub więcej lat temu, bądź pierwsze rozpowszechnienie nastąpiło 70 lub więcej lat temu, a brak danych o tożsamości (imieniu i nazwisku zmienionym w czasie wojny, po niej, lub przyjętym po emigracji) każe traktować te utwory jako pisane przez autora, którego twórca nie jest znany (Art. 36(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 r.). Jeżeli ktokolwiek posiada informacje o tożsamości i/lub dokładnej dacie śmierci autorki, bardzo prosimy o kontakt. Ufundowane dzięki zbiórce społecznościowej. Tango łez. Śpiewajcie muzy, red. Bożena Keff, wyd. Żydowski Instytut Historyczny im. E. Ringelbluma, Warszawa 2012. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wieckowska-oskarzam/ Domena publiczna - Maria Więckowska Współczesność Liryka Wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7400.jpg Dziewczyna z lusterkiem, Eugeniusz Lokajski (1908–1944), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7400/ Uwspółcześniono zapis daty; pisownię: żydówka > Żydówka, Kolebie > kolebie; Swem > Swym; Babilonja > Babilonia, tyranji > tyranii, orgja > orgia. Zmodernizowano interpunkcję w wersach: A nasz pogrzeb smutny, ścigają drwiny > A nasz pogrzeb smutny ścigają drwiny; By przez nas światu, Zakonu Twego wręczyć dary, > By przez nas światu Zakonu Twego wręczyć dary oraz wstawiono przecinek na końcu wersu ,,(...)niebo odchylisz, otworzysz". Zmieniono zapis miejsc nieodcyfrowanych lub niepewnych w tekście. Maria Więckowska Oskarżam Grochów 5 VII 1942 Żyd, Kobieta, Matka, Religia, Bóg, LosMijają lata, mijają wieki,/ Ja: matka Żydówka --- wciąż trwam.../ Gdy w nocy sen ludziom klei powieki,/ Ja w niepokoju i rozpaczy czuwam. Nie zmogły nas piaski i żary pustyni,/ Nie zmogły Egiptu trudy i bicze./ Wiodłeś Twe nieugięte i zuchwałe syny,/ By w nas zapalić dla ludzkości znicze/ Wiodłeś przez ból, cierpienia i ofiary,/ By przez nas światu Zakonu Twego wręczyć dary,/ I dałeś nam kącik w sercu Swym, o Panie w niebie,/ I wyznaczyłeś miejsce dostojne w świata kolebiekoleba a. koliba --- szałas, bacówka; określenie sezonowego schronienia (najczęściej drewnianej chaty) dla pasterzy, myśliwych i drwali, powszechnie używane w górzystych rejonach Podkarpacia i Karpat. / Nie zmogła nas kośba [...] Niniwy [...] [Babilonia] [...],/ Nie zmiotły z powierzchni ziemi,/ Krwawe widowiska rzymskiej tyranii,/ Nie zmogły, bo Ty byłeś z nami, o Panie,/ I szliśmy w świetlistym narodów rydwanie. A teraz: co to, co dziesiątek lat,/ Inny krwawą topiel urządza nam kat./ A świat... się naszą udręką bawi.../ Jehowa, naród Twój ginie, krwawi!.../ Zmiłuj się, wybaw nas Panie!/ Błagamy Twego ratunku, zmiłowania,/ Czyż zgadzasz się, o Boże, na naszą zagładę, konanie?! / Byliśmy Twym żywym Słowem ludzkości,/ I serca były pełne Chwały Twej, Światła! I Jasności, / Dusza, Obraz świataSnaćsnać (starop.) --- widocznie. teraz dusza świata na bezdroża zeszła, już wygasa/ Potwór obłąkany kosą po nas hasa,/ A nasz pogrzeb smutny ścigają drwiny./ Ciężko karzesz, Jehowa, swe Syny,/ Gdzie obejmiesz wzrokiem świat,/ Wszędzie naszej męki ślad./ Skazańcy bez dziś i jutra./ Każdej chwili i każdej godziny,/ Na nas śmierć czyha,/ Śmierć podstępna, okrutna,/ Śmierć niegodna i licha. Duszę świata ogarnęły mroki nizinne,/ Szał i orgia zbrodni ją zaćmiewa,/ Nienawiść i niechęć zewsząd wezbraną i rwącą nawałnicą,/ Nas dławi i zalewa.../ Boże, zwróć nam wędrówki pustynne,/ Odmień naszą ciężką niedolę tułaczą,/ Zawróć nas w strony ojczyste, rodzinne!/ Chrystus, Żyd, Cierpienie, OfiaraCzyż za to: Żeś nas za Swoje Naczynie Prawdy i Światła wybrał, / Twoich Synów: Mojżesza i Jezusa w nas wcielił,/ A nasze dziady posłannictwa nie pojęli,/ Twoje Proroki lżyli, kamieniowali,/ Twego Syna na Krzyżu hańbiącym rozpięli,/ Dziś ich wnuki Twój gniew tak miażdży i pali?!/ O Boże, czyż nie dość tej krwawej męki?/ Twój ongiś, naród, dziś również na Krzyżu rozpięty!.../ Świat cały wypełniłyby jego ból i jęki!/ O Boże, jak ongiś rozstąpiłeś dla nas Czerwone Morze,/ Prosim Cię w skrusze, prosim w pokorze,/ Odwróć od nas rozhukane i to nienawiści krwawe morze,/ Odwróć unicestwienia naszego i boleści naszej fale!/ My dziś hańbę dziadów stokrotnie zmyli./ Przed Tobą w skrusze dusza nasza się chyli,/ Wysłuchaj, o Boże, nasze modły, żale./ Powiedź nas hen w słoneczne, ojczyste dale!/ I odwróć od nas swego gniewu bicze,/ A my Ci znowu zapalimy znicze,/ Odbudujemy Twoje Jeruzalem,/ Jeruzalem świetliste, Twą dźwięczące Prawdą Odwieczną, Jedyną, / Prawdą miłości bliźniego, Prawdą Miłosierdzia, Sprawiedliwości, / Prawdą objawioną nam, ongiś, przez Twego Syna,/ A Ty, o Boże, przed nami niebo odchylisz, otworzysz, / Naszych ciemięzców zawstydzisz, upokorzysz./ I zaśpiewamy: Hosanna Ci, o Boże!/ Zaśpiewamy w rozmodleniu i pokorze.