Kasprowicz, Jan VII (Życia ogromne morze grzmi przede mną...) http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-ciemnosci-schodzi-moja-dusza Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-ciemnosci-schodzi-moja-dusza-vii-zycia-ogromne-morze-grzmi-przede-mna http://polona.pl/item/494421/3/ Jan Kasprowicz, Krzak dzikiej róży, Towarzystwo Wydawnicze, Lwów, 1898 Domena publiczna - Jan Kasprowicz zm. 1926 1997 xml text text 2008-12-22 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/444.jpg @NicoletteVanDam Parijs? #oftochkeulen?, Robert | www.robertvandijk.com@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/444 Jan Kasprowicz W ciemności schodzi moja dusza VII Morze, Woda, Kondycja ludzkaŻycia ogromne morze grzmi przede mną,/ Ciemność, Melancholia, Samotnik, StrachA ja na brzegu stoję zadumany,/ Lękam się nawet spojrzeć na bałwanybałwany --- tu: wzburzone fale.,/ Oczy mam tylko w dal utkwione ciemną. OkrętŁódź na mnie czeka... Wrą żywiołów boje,/ Głosem trytonówtryton --- w mit. gr. bóstwo morskie, które należało do orszaku boga wód, Posejdona; tryton miał postać półczłowieka półwęża. wzywając w odmęty,/ A ja się wiosła nie imamnie imać się --- nie brać się do czegoś, nie dotykać czegoś.: przeklęty,/ Samotny żeglarz, bez odwagi stoję. Życie snemPół sen, pół jawa --- oto dzień żywota,/ Pędzon na żwirach pustego wybrzeża,/ O które fala daremnie uderza,/ Daremnie z hukiem srebrne piany miota. Odwaga, Okręt, WalkaPancerne statki wyruszyły w drogę:/ Warczą ich koła, z paszcz buchają dymy/ Płyną po głębiach jak ptaki--olbrzymy,/ Precz poza sobą zostawiwszy trwogę. Poeta, Samotnik, Życie snemA ja, w dal mając zatopione oczy,/ Na jawie przędę z mgieł obrazy senne,/ By okryć nimi to morze bezdenne,/ Co z takim szumem swoją wieczność toczy. StrachNa karku tylko dreszcz mi usiadł blady/ I rwie mą przędzę bezlitosną dłonią:/ Natura, Walka, Wiatr, ŻywiołyChwila, a w chmurach pioruny zadzwonią,/ Mego wybrzeża wstrząsną się posady. Chwila, a orkanorkan --- silny wiatr, huragan. porwie swe obroże,/ Z nóg i z rąk swoich ciężkie pęta zrzuci/ I w zaślepieniu szaleństwa wywróci/ Z granic kotliny rozszalałe morze. Cały ten ogrom z łożyska wyważy:/ Ku niebu wzdmie się ta pierś LewiatanaLewiatan --- wzmiankowany w Biblii mityczny potwór, wąż morski, którego ciało zwinięte w domykającą się figurę, symbolizuje nieskończoność.,/ By, płomieniami błyskawicy zlana,/ OpadnąćOpadnąć --- dziś popr.: opaść. z jękiem tonących żeglarzy... Topi się ołów przestworza! Z łoskotem,/ Z trzaskiem i sykiem już się woda pali!/ Błogosławiony, kto ginie w tej fali,/ W walk żywiołowych rozognieniu złotem. Błogosławiony, kto pochwycił wiosła/ I jak bohater puścił się w swej łodzi/ Na wichr, co nad nim dziką pieśń zawodzi,/ Na toń, co pod nim --- w dziki szał urosła! Błogosławiony, kto z swej ludzkiej duszy/ Umie wykrzesać pokrewieństwo burzy,/ Swe błyskawice w głębinach zanurzy,/ Swoimi grzmoty przestworza poruszy! Klęska, Poeta, Rozpacz, ŻywiołyZalewasz brzeg mój, rozhukany wirze?!/ Piekielna mściwość twe skrzydła rozpędza?/ Zalej go! zalej! wszak na nim śni nędza,/ Co swoje własne, gnuśne stopy liże!... PrometeuszZalej go! zalej! z ciałem Prometeja/ W piargpiarg --- usypisko kamieni; nagromadzenie u podnóża stoku odpadłych od stromego zbocza okruchów skalnych. się rozpadły zębate opoki!/ Wybrzeże piasek zasypał głęboki:/ By stężał w turnięturnia --- skalisty, ostry szczyt., znikła już nadzieja! TchórzostwoZalej go! zalej! ten mój brzeg przeklęty,/ Bezpłodny, pusty i jak rozpacz nagi:/ Więzi mnie na nim trwożny brak odwagi,/ Gdy w krąg żeglarze spieszą na odmęty. O niema łódko, a przecież wymowę/ Strasznych demonów mająca!... O wiosło,/ Coś się ze ziemi, jak gigant, podniosło/ I idziesz na mnie, na senną mą głowę! Falo, wiodąca wciąż ze sobą wojnę!/ Śmiałe, po falach wciąż krążące statki!/ Żagle, rozwiane niby kwiecia płatki!/ Maszty, w tysiąc flag różnobarwnych strojne! Ciemność, StrachŻycia ty morze, tak grzmiące przede mną,/ Gdy ja, na brzegu stojąc zadumany,/ Lękam się nawet spojrzeć na bałwany/ I wzrok mam tylko w dal utkwiony ciemną! --- Poeta, Samotnik, Życie snemGdy ja, w dal mając zatopione oczy,/ Na jawie przędę z mgieł obrazy senne,/ By okryć nimi to morze bezdenne,/ Co z takim szumem swoją wieczność toczy.