Tuwim, Julian Symfonia o sobie 2025-08-21 2024 Fundacja Wolne Lektury pol Julian Tuwim, Czyhanie na Boga, Skład Główny u Gebethnera i Wolffa, Warszawa 1918. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-symfonia-o-sobie/ Domena publiczna - Julian Tuwim zm. 1953 Sekuła, Aleksandra Kępska, Monika Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. https://polona.pl/preview/837c1dc3-efce-4839-8dc5-23bb99cf7945 Współczesność Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7956.jpg Portret Juliana Tuwima, Stanisław Ignacy Witkiewicz, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7956/ Modernizacja zapisu: symfonja > symfonia, miljarda > miliarda, Juljan > Julian, linji > linii, genjalnie > genialnie, djamenty > diamenty, brewerje > brewerie, melodja > melodia; posłuchaj-że > posłuchajże. Julian Tuwim Czyhanie na Boga Symfonia o sobie I
Maestoso Wiatr, Młodość, RadośćHej --- --- --- ! Wiatr --- wiatr --- wiatr ---/ Hej --- --- --- ! Dmie --- dmie --- dmie ---/ Dmie prosto w twarz,/ Wieje, wionie, owiewa,/ Jak prąd ożywczy zalewa,/ Orzeźwia, ochładza, jak fale,/ Wiatr --- wiatr --- wiatr --- Idzie człowiek naprzeciw wiatrowi,/ Idzie Młody po szumnej ulicy,/ Zdjął kapelusz i idzie swobodnie,/ Idzie człowiek naprzeciw wiatrowi,/ Śród miliarda «człowieków» --- jedyny,/ Bowiem imię ma swoje i wygląd/ I nikt w świecie nie jest taki sam!/ A nazywa się na imię Julian,/ A po ojcu i po dziadach Tuwim,/ Więc to on jest, on, a nie kto inny!/ Duże kroki robi, kroki pewne,/ Czuje zgięcia lekkie w nóg przegubach,/ Lewą rękę wcisnął do kieszeni,/ Prawą ręką trzyma kij drewniany,/ I opiera się na twardym kiju,/ I tak idzie, idzie sobie naprzód,/ I rozwiewa mu wiatr ciemne włosy/ I do siebie się ten młody śmieje,/ Że tak idzie, idzie sobie naprzód,/ Że tak dnie mu w twarz rozweseloną/ Wiatr --- wiatr --- wiatr... A jak naprzód iść --- to jest daleko,/ To jest cudnie i straszliwie mocno,/ Bo dal dalą w bezkres się wydłuża/ I jest prosto kędy się krok zwróci./ A nie będzie ów Młody szedł kołem,/ Bowiem w linii sobie upodobał,/ W linii prostej, tyrańsko logicznej,/ W linii szybkiej, w bezcielesnej linii,/ Co się rusza, bo Młody się rusza,/ I posuwa się mądrze, genialnie! A nie zapędź się, Młody, nie zapędź!/ A poczekaj i rozważ, co czynisz.../ A posłuchajże śmiechu swojego,/ Jaki dziwny jest, jaki bezbrzeżny,/ Jak się w tobie gromadnie potęży,/ Jak zalewa ci duszę szaloną,/ Jak zaczyna się stężać kamiennie,/ Jak gruchoce, jak sypie diamenty,/ Jak bezładnie się w tobie szamoce,/ Jak pijany, zatacza się w tobie,/ Skacze, szumne wyprawia brewerie,/ Jak się łkaniem co chwila zanosi,/ Jak ci oczy smętnieją, gdy idziesz,/ Jak się boisz już śmiechu swojego,/ Kroku zwalniasz, ty Młody, zawzięty,/ I przystajesz, za serce się chwytasz,/ I oddychasz, zmęczony, i patrzysz,/ Jak ucieka dal twoja bezmierna... I faluje ci pierś niespokojna,/ I tęsknota cię wielka ogarnia, / I powoli, powoli, powoli, / Coraz głębiej, serdeczniej, swoiściej, / Pieśń się budzi w twej duszy, o Młody! / Jak kościelna podniosła melodia, / Pieśń powstaje wspaniała i smutna, / Pieśń o smutku kosmicznym, prastarym.../ I wróżebne melodie załkały: / Nieukojne, głębokie, ogromne... II
Andante DrogaI kędyż ty go prowadzisz,/ Drogo daleka?/ I czym go cieszysz, radujesz,/ Drogo strzelista?/ Ach, w owej dali ogromnej/ Nikt nań nie czeka,/ Chyba ta jaśń porankowa:/ Cicha i czysta. I cóż mu, drogo, odpowiesz/ Na skargę żalną?/ I czym go, drogo, pocieszysz/ W smutnym powrocie?/ Nie wyjdzie nikt na spotkanie/ Z pieśnią witalną,/ Jeno się trawy pochylą/ W wielkiej tęsknocie... A kiedy wróci, strapiony,/ Z boleścią srogą,/ Może się będzie oglądał,/ Czy kto nie czeka!/ Ach, czym go wtedy pocieszysz,/ Strzelista drogo?/ Ach, cóż mu wtedy odpowiesz,/ Drogo daleka?