Tuwim, Julian [Są takie bardzo dziwne, bolesne istnienia...] 2025-08-21 2024 Fundacja Wolne Lektury pol Julian Tuwim, Czyhanie na Boga, Skład Główny u Gebethnera i Wolffa, Warszawa 1918. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-sa-takie-bardzo-dziwne-bolesne-istnienia/ Domena publiczna - Julian Tuwim zm. 1953 Sekuła, Aleksandra Kępska, Monika Myczko, Kornel Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. https://polona.pl/preview/837c1dc3-efce-4839-8dc5-23bb99cf7945 Współczesność Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7956.jpg Portret Juliana Tuwima, Stanisław Ignacy Witkiewicz, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7956/ Modernizacja zapisu: melancholji > melancholii. Julian Tuwim Czyhanie na Boga [Są takie bardzo dziwne, bolesne istnienia...] Są takie bardzo dziwne, bolesne istnienia.../ Są takie życia smutne, niewytłumaczone,/ Jak rzucane przez cichych wieczorne spojrzenia/ W nieznanych pięknych kobiet ocienioną stronę. Są takie melancholii pełne zmierzchy letnie.../ Są świętej głębi słowa, mówione --- nie w porę!/ Są dziewczęta czternasto- i piętnastoletnie,/ Co milczą i na serce są przez lata chore. Są, jak nokturn Szopena... Jak zmierzchy, owiane/ Najsłodszym wspomnień żalem... Jak dawne godziny.../ Dziewczyna, Choroba, Melancholia, Oko, DuszaSą --- jak te słowa moje --- niedopowiedziane/ Samotne, piękne, czułe, wieczorne Dziewczyny. Noszą w głębokich oczach przez całe swe życie/ Jakąś fiołkową własnej duszy tajemnicę./ Wszystko im jest ostatnie... I więdną w rozkwicie,/ Trawione przez najświętszą jesienną blednicęblednica (daw., med.) --- anemia, niedokrwistość związana z niedoborem żelaza, występująca głównie u młodych dziewcząt i kobiet.. Milczenie, ŚmierćA gdy zbliży się cicha godzina skonania,/ Milczą długo. Wtem --- krzykną!! --- i serce im pęka./ ...Wtedy w innym pokoju zegar «raz» wydzwania,/ I przy pościeli zmarłej ktoś szlochając klęka. Potem mają mogiłkę, bratkami zasianą,/ Pomnik, gdzie chór płaczący zbiera się i gwarzy,/ I śmierć, jak życie, mają niedopowiedzianą,/ Taką cichą, jak wiosna śród miejskich cmentarzy... Zostaje po nich kajet --- «pamiętnik» najszczerszy,/ Owionięty przedziwną tęsknotą liryczną,/ Zostaje trochę słodkich, nieudolnych wierszy/ Z jakąś miłością tajną: zmysłowo-mistyczną... Zostaje po nich pamięć trwożna... Jakaś inna,/ Niż po zmarłych być zwykła... Nie mówi się o nich.../ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- ---/ --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- Dziewczyna, MelancholiaSą takie: piękne, ciche i na serce chore.../ Są jak upadające bez powrotu gwiazdy.../ Jak zaduma nad wodą w bladych zmierzchów porę.../ Jak listy niewysłane... jak smutne odjazdy... Czekają, aż im życie śmierć ukojna przetnie,/ A usypiają w drżeniu, całując Śnionego.../ ...Są dziewczęta czternasto- i piętnastoletnie,/ Co mają serca chore i smutne.../ Dlaczego?