Tuwim, Julian Przeklęty śpiew 2025-08-20 2024 Fundacja Wolne Lektury pol Julian Tuwim, Czyhanie na Boga, Skład Główny u Gebethnera i Wolffa, Warszawa 1918. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-przeklety-spiew/ Domena publiczna - Julian Tuwim zm. 1953 Sekuła, Aleksandra Kępska, Monika Myczko, Kornel Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. https://polona.pl/preview/837c1dc3-efce-4839-8dc5-23bb99cf7945 Współczesność Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7956.jpg Portret Juliana Tuwima, Stanisław Ignacy Witkiewicz, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7956/ Modernizacja zapisu: martwem > martwym, wyciąganem > wyciąganym; melancholji > melancholii, warjackie > wariackie, symfonja > symfonia, manjackie > maniackie. Uwspółcześniono interpunkcję, zastępując zbitki przecinków i pauz jednym znakiem (pauzą). Poprawiono błędy źródła: Wiedźcie > Wiedzcie. Uzupełniono nawias otwierający przed słowami ,,Spojrzeć do lustra" Porównano z wydaniem: Tuwim, Wiersze, tom 1, oprac. Alina Kowalczykowa, Czytelnik, Warszawa 1986, s. 272--274. Julian Tuwim Czyhanie na Boga Przeklęty śpiew Twórczość, Poezja, Śpiew, Cierpienie, PoetaOto jest przeklęty śpiew mój, przyjaciele!/ Oto jest nerwowe, pospieszne, niecierpliwe pisanie,/ Ze łzami w oczach, skurczem w gardle i wykrzywioną twarzą,/ (Spojrzeć do lustra --- a będzie śmiesznie przez tę brzydotę dzikiego smutku...)/ Oto jest głośny krzyk nieszczęścia i zawodzenie żalu i chwytanie się za czoło i bicie pieścią w stół, że aż boli!/ (Wiedzcie, że tak się właśnie pisze)./ Krzyk i krew! Krzyk i krew!/ KrewPierwszy raz: krzyk tęsknoty i krew, którą naiwny chłopiec napisał kilka słów przysięgi./ Drugi raz: krzyk i krew w noc czerwcową --- --- ---/ Trzeci raz: ten krzyk dzisiejszy i krew, co może jutro już tryśnie na tapetę./ (Uch! Ryk, kałuża krwi, łapanie, trzaskanie drzwiami, krzyki na schodach, zapach jodoformu...)/ PoezjaPrzeklęty śpiew, który rośnie i rozsadza zrozpaczone serce i wyrywa się purpurą gniewu!/ Przeklęty śpiew o zrywaniu się w nocy i nadsłuchiwaniu!/ Dziecko, ŚmierćPrzeklęty śpiew o martwym dziecku, wyciąganym z łona jasnej, świętej kochanki!/ Przeklęty śpiew o pijanej, bezgranicznej, mętnej białości, którą się widzi, zamykając oczy. Biały ocean melancholii./ Obraz świata, PoetaRodzą się, umierają, boją się, cieszą --- ruch, wrzawa, pęd świata --- a tu siedzi jeden i krzyczy! / Miał, stracił, chorował, błagał, groził, aż mu źrenice zaczęły błyszczeć niesamowitym blaskiem śmierci. I czeka./ Przeklęty śpiew i wariackie patrzenie w jeden punkt, gdzie widzi się trawę wiosenną, złoty piasek, brunatny dół, smutnych ludzi i kobietę, mdlejącą nad grobem z krzykiem: «Jak wy możecie?!» / (Mogą, mogą! Oni wszystko mogą!)/ ...Jasna, młoda kobieta.../ Teraz się chodzi po błocie, po słocie, w deszcz, z podniesionym kołnierzem.../ Teraz siedzi się w domu, przy książce, przy pisaniu, w cukierni, śród ludzi.../ Teraz rozmawia się z różnymi ludźmi o różnych sprawach.../ Teraz zasypia się z chaosem pogmatwanych myśli.../ Hałas, Twórczość, Więzienie, PoetaA zawsze, wszędzie, bezustannie, dzwoni w uszach wrzawa, wrzawa, wrzawa, zgiełk, symfonia tylu dni minionych... Jęczy, upomina się o coś, krzyczy daleka wrzawa modlitw, tęsknoty, szeptów, wyznań, radości, błagań --- huczy, wikła się, spokoju nie daje.../ Kto potrafi rwać powrozy, niech mnie nauczy. / Ciągnę je, naprężam, ale wcierają się jeszcze bardziej w ciało i nie pękają. Trzeba je ostrym nożem przeciąć. (To przenośnia, lecz nóż jest prawdziwy)./ Przeklęty śpiew! Nagromadzone są wielkie zapasy Ducha, nagromadzone są najcudowniejsze możliwości, a zaczną gnić. Tułać się zaczniesz, chodząca kloako!/ Albo stężeją, skamienieją, zmarnieją żywe pąki i nasiona. Będzie głaz, w granit zastygły ogród./ Przeklęty śpiew o wywróceniu oczu w słup i głupkowatym uśmiechu upadłego./ Przeklęty śpiew o świątyni, gdzie przybito tabliczkę: «Tutaj nie wolno się modlić»./ Uparta myśl, maniackie powtarzanie imienia i mętnobiały ocean melancholii./ Przeklęty śpiew! Wstyd nazwania rzeczy po imieniu i ukrywanie świętych szczegółów!/ Ach, ta megalomania myśli: «Jak to? Mnie nie będzie?»/ Rozbrat człowieka współczesnego z tradycją bohaterstwa duszy! (Szczerość, tragiczna szczerość!)/ --- I już rozmach --- i już patos --- i już alkohol poezji, gotowy upoić mnie, aż wtem znów uderzenie obuchem w głowę i krzyk, krzyk, szamotanie się z tą jedną myślą:/ «Przeklęty, przeklęty śpiew!»