Tuwim, Julian Pan Maluśkiewicz i wieloryb Skrzekut, Aleksander Kępska, Monika 2024-12-11 2024 Fundacja Wolne Lektury pol Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Fundację Wolne Lektury. Julian Tuwim, Wiersze, wyd. Czytelnik, Warszawa 1955. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tuwim-pan-maluskiewicz-i-wieloryb/ Domena publiczna - Julian Tuwim zm. 1953 Współczesność Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7737.jpg Pet of the household - B. T. Babbitt's Best Soap, nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7737/ Julian Tuwim Pan Maluśkiewicz i wieloryb Był sobie pan Maluśkiewicz / Najmniejszy na świecie chyba. / Wszystko już poznał i widział / Z wyjątkiem wieloryba. Pan Maluśkiewicz był --- tycityci --- malutki., / Tyciuśki jak ziarnko kawy, / A oprócz tego podróżnik, / A oprócz tego ciekawy. Więc nie można się dziwić, / Że ujrzeć chciał wieloryba, / Bo wieloryb jest przeogromny, / Największy w świecie chyba. PodróżPan Maluśkiewicz wesoły, / Że mu się podróż uśmiechauśmiechać się komuś --- podobać się komuś; o czymś, czym ktoś się cieszy na samą myśl o tym., / Zrobił sobie z początku/ Łódkę z łupinki orzecha. A żeby miękko mu było, / Dno łódki watą posłał, / Potem z jednej zapałki / Wystrugał cztery wiosła. Zabrał worek z jedzeniem, / Namiot i wina beczkę, / Rower i różne narzędzia --- / Wszystko na tę łódeczkę. Gramofongramofon --- urządzenie do słuchania muzyki z czarnych płyt winylowych (rodzaju tworzywa sztucznego)., radio, armatę, / Strzelbę, nabojów skrzynkę, / Futro, ubrania, bieliznę --- / Wszystko na tę łupinkę. Bo wszystko było malusie, / Tyciuchne, tyciutynieczkie, / Bo przecież sam Maluśkiewicz / Był tyciuteńkim człowieczkiem. Wziął łódeczkę pod pachę, / Wsiadł w samolot motyli / I powiedział: --- Do Gdyni! --- / Po godzinie --- już byli. Zameldował się w porcie / U pana kapitana: / --- Czy jest miejsce na morzu? / --- Wystarczy, proszę pana! --- Więc się pan Maluśkiewicz / Zaraz puścił na fale. / Płynie sobie i płynie / Coraz dalej i dalej. MorzeMorze ciche, spokojne/ I gładziutkie jak szyba, / Ale jakoś nie widać, / Nie widać wieloryba. Wiosłuje jednym wiosłem, / Dwoma, trzema, czterema... / Już dwa tygodnie płynie, / A wieloryba nie ma. Woła: --- Cip-cip, wielorybku! / Gdzie ty jesteś, rybeńko? / Pokaż mi się choć tylko / Tyciutko, tyciuteńko... --- Już dwa miesiące płynie, / A wieloryba nie ma, / Aż się zmęczył biedaczek / I coraz częściej drzemałdrzemać --- spać niezbyt głęboko.. O, z jaką by się rozkoszą/ Na lądzie wreszcie wyspał! / Aż któregoś dnia patrzy, / A przed nim jakaś wyspa. Wziął łódeczkę pod pachę, / Wszedł na wyspę bezludną --- / «Odpocznę --- myśli --- i wrócę! / Jak go nie ma, to trudno». PodróżPojeździł sobie po wyspie / Rowerem na wszystkie strony, / Trzy dni był w tej podróży / I wrócił bardzo zmęczony. Nastawił sobie gramofon, / Popił, potańczył, pośpiewał, / Zabił komara z armaty / I chce spać, bo już ziewał. ZwierzęTrzeba namiot ustawić, / Zabiera się do dzieła, / Wbija gwoździe do ziemi --- / Nagle... wyspa... kichnęła!!! Kichnęła i tak ryknęła: / --- A to znów sprawka czyja? / Jaki to śmiałek gwoździe/ W nos wieloryba wbija?! --- Wieloryb?! --- (Pan Maluśkiewicz / Tak się na cały głos drze.)/ --- Nie wieloryb, głuptasie, / Lecz jego lewe nozdrzenozdrze --- część nosa; dziurka w nosie.. Pod wodą jestem, rozumiesz? / Ciesz się, żeś cało uszedłujść cało --- ocaleć, przeżyć.! / --- A wyspa? --- Jaka znów wyspa? / To mego nosa koniuszek! --- Zatrząsł się pan Maluśkiewicz! / --- Kto mnie tu znowu łechcełechtać --- łaskotać.? / --- Nie łechcę, tylko się trzęsę / I już cię widzieć nie chcę! --- Wziął łupinkę pod pachę, / Zaraz do morza się rzucił, / Szybko popłynął do Gdyni / I do Warszawy powrócił. Teraz, gdy kto go zapyta, / Czy widział już wieloryba, / Nosa do góry zadziera/ I odpowiada: --- No chyba...