Spis treści

Julian TuwimCzyhanie na BogaChrystus

Nie skarżę się, mój Ojcze, nie skarżę się, mój Panie,

Iżeś dał [1] sercu memu to smutne miłowanie.

SamotnośćNie skarżę się, mój Ojcze, że tak samotnie chodzę,

Żem [2] się już wielce znużył na tej ciernistej drodze.

ProrokObchodzę chaty z wieścią: «Zbliża się, z łaski nieba»,

A ludzie mówią: «Z Bogiem…» I dają kromkę chleba.

Czyli [3] są słowa moje tak bardzo niepojęte?

Nie widzą, że się zbliża Królestwo Twoje święte.

Nie widzą, że niebiosa rozwarły się [4] narodom,

Nie wierzą, choć im prawię [5] z radością i z pogodą…

DrogaLecz się nie skarżę, Panie, że tak strapiony [6] chodzę,

Że nie ma, nie ma kresu ciernistej mojej drodze.

Chrystus, BezdomnośćPtaszkowie mają gniazdka i liszki [7] mają schowy

I tylko Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.

ModlitwaLecz to nie skarga, Panie… Spraw jeno [8] w bliskim cudzie,

Iżby [9] mnie zrozumieli ci dobrzy, cisi ludzie.

iżeś dał (daw.) — inaczej: iż dałeś, że dałeś (konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika). [przypis edytorski]

żem się (…) znużył — inaczej: że się znużyłem. [przypis edytorski]

czyli — czyżby (dawna konstrukcja z partykułą li). [przypis edytorski]

rozewrzeć się (daw.) — otworzyć się. [przypis edytorski]

prawić (daw.) — mówić. [przypis edytorski]

strapiony (daw.) — zmartwiony. [przypis edytorski]

liszka (daw.) — lis. [przypis edytorski]

jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski]

iżby (daw.) — żeby. [przypis edytorski]