Szlengel, Władysław Pomnik Kozioł, Paweł Choromańska, Paulina Kopeć, Aleksandra Tulicka, Agnieszka Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Publikacja sfinansowana ze środków pozostałych ze zbiórek, które nie zakończyły się sukcesem. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szlengel-pomnik/ Władysław Szlengel, Co czytałem umarłym, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1979. Domena publiczna - Władysław Szlengel zm. 1943 2014 xml text text 2018-08-07 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5978.jpg Late Night, Georgie Pauwels@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5978 Co czytałem umarłym Władysław Szlengel Pomnik Bohaterom --- poematy, rapsody!!!/ Bohaterów uczczą potomni,/ na cokołach nazwiska ryte/ i marmurowy pomnik. Walecznym żołnierzom --- medal!/ śmierci żołnierskiej --- krzyż!/ Zakląć chwałę i mękę/ w stal, granit i spiż. Sława, PamięćZostaną po Wielkich Legendy,/ że tacy byli Ogromni,/ mit zakrzepnie i --- będzie/ Pomnik. A kto wam opowie, Przyszli,/ nie spiż i nie mitu temat ---/ że JĄ zabrali --- zabili.../ i że JEJ nie ma... Czy była dobra? --- Nawet nie ---/ często się przecież kłóciła,/ stuknęła drzwiami, burknęła.../ ale --- była. Ładna? Nie była nigdy ładna,/ nawet nim głowa się posrebrzyła./ Mądra? Ot, zwyczajnie, niegłupia.../ No, ale... była. Rozumiesz: była, a gdy Jej nie ma,/ to każdy kąt tu oczy złe ma/ i zaraz widać, że Jej nie ma. Nie żeby wielkie słowo: Dom,/ mój Boże, cóż to za gospodarstwo?!/ (nie byli z Warszawy)/ mąż cały dzień w warsztacie,/ syn --- także miał gdzieś swoje sprawy,/ pokoik często nie sprzątnięty/ (bo wodę z dołu przynosiła),/ tak jakoś stały wszystkie sprzęty,/ tak jakoś zegar uśmiechnięty,/ no --- była./ Była. I cóż? Człowiek? Nie --- nieważne ---/ statystyka żadna Jej nie wymieni,/ dla świata, Europy mniej niż pyłek,/ ważna to rzecz ten Jej wysiłek!/ ale gdyś zbliżył się do sieni,/ nim klamkę wziąłeś, nim drzwi pchnąłeś,/ jakoś w powietrzu zapachniały/ ni ciepła zupa, ni ręcznik biały,/ tak jakoś ciepłość cię owiła,/ no.../ była. ŚmierćI wzięli./ Poszła, jak stała./ Od ognia./ Zupy nie zdążyli.../ zabrali, poszła --- nie ma, / zabili. Wróci z warsztatu mąż,/ usiądzie ciężko na stołku,/ ręce opadną na podołku,/ głową wodzi i patrzy./ Ognia nie ma pod blachą ---/ ścierka spadła i leży,/ talerz na stole --- brudno./ Nie wstaje. Pochyla się. Myśli./ Trudno./ Nie ma. Zje chleba i zupy z warsztatu/ fabrycznej --- obcej i marnej./ Je i patrzy:/ na półce milczący,/ zimny i martwy Jej garnek. Nie pójdzie już do warsztatu,/ Matka, Jedzenie, Pamięćsyn wróci z miasta zgłodzony,/ w łóżko nie zaścielane/ rzuci się w butach zbłoconych./ Nie uśnie./ Będzie patrzył i nie zapomni.../ Tam Matki wystygły garnek/ JEJ POMNIK...