Szewczenko, Taras Przygrywka Syrokomla, Władysław Kotwica, Wojciech Sekuła, Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Ballada Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Uniwersytecką w Toruniu z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Biblioteki. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szewczenko-kobziarz-przygrywka/ Taras Szewczenko, Kobzarz, Księgarnia Polska A. D. Bartoszewicza i M. Biernackiego, Lwów [1883]. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2021-11-16 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2560px-Reply_of_the_Zaporozhian_Cossacks_sketch_1893_Kharkiv.jpg Zaporożcy piszący list do sułtana tureckiego, Ilja Riepin (1844-1930), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6276 Taras Szewczenko Przygrywka (Dumki moje...) (Думи мої, думи мої...) Dumkidumka --- ludowa pieśń ukraińska w formie ballady. moje, źle mnie z wami,/ Źle mnie z moim szałem,/ Po co ja was z literami/ Na karcie spisałem?/ Lepiej by was gdzieś przez pola/ Zmiotła wiatru siła;/ Lepiej by was licha dola/ W kolebce zdusiła. Na żart, na pośmiewisko chyba żyć wam dano;/ Polewano was łzami --- czemu nie zalano?/ Czemu nie zatopiono gdzieś na morskiej fali?/ Ludzie by mnie przynajmniej o ból nie pytali,/ Dlaczego ja przeklinam mą dolę surową./ «Ot, nie ma czego robić» --- mówią, trzęsąc głową. PoetaDumki, moje wy kwiatki, och, moje wy dziatki,/ Za co was pokochałem miłowaniem matki?/ Czy płacze nad wami choć jeden człek czuły,/ Jak płakałem, gdyście się z piersi mojej snuły? Może odgłos wasz zawieje/ Do duszy dziewczęcej,/ Czarne oczka łzami zleje ---/ Nic już nie chcę więcej;/ Jedna łezka pod rzęsami,/ Już panem zostałem.../ Dumki moje, źle mnie z wami/ Źle mnie z moim szałem./ . . . . . . . . . . . . . . . . . / Moje kwiatki, moje dziatki,/ Moje wy nadzieje!/ Hodowałem sercem matki,/ Gdzie ja was podzieję?/ . . . . . . . . . . . . . . . . . / Tam w dalekim czeka świecie/ Przyjęcie łaskawe,/ Szczerą prawdę tam znajdziecie,/ A może i sławę./ Ukraino, moja matko,/ Gdy ten rój przyleci,/ Opiekuj się ich gromadką/ Jako własnych dzieci!