Szewczenko, Taras Dumka (Och, nie znacie, och, nie wiecie) Syrokomla, Władysław Kotwica, Wojciech Sekuła, Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Ballada Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Uniwersytecką w Toruniu z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Biblioteki. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szewczenko-kobziarz-dumka-iii/ Taras Szewczenko, Kobzarz, Księgarnia Polska A. D. Bartoszewicza i M. Biernackiego, Lwów [1883]. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2021-11-16 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2560px-Reply_of_the_Zaporozhian_Cossacks_sketch_1893_Kharkiv.jpg Zaporożcy piszący list do sułtana tureckiego, Ilja Riepin (1844-1930), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6276 Taras Szewczenko Dumka (Och, nie znacie, och, nie wiecie) Тяжко-важко в світі жити Sierota, BiedaOch, nie znacie, och, nie wiecie,/ Jak sierocie źle na świecie,/ Bo nie weźmie nikt w opiekę,/ Chyba z góry wskoczyć w rzekę./ Jużbym skończył dni te moje,/ Jużbym dawno gnił w topieli,/ Lecz się kary boskiej boję;/ Jużby ludzie zapomnieli./ U jednego dobra dola,/ Bujne kłosy zbiera z pola:/ Moja dola tylko mami,/ Gdzieś się błąka za morzami./ Dobrze temu bogaczowi,/ Co go wszyscy znać gotowi:/ Gdy kto spotka mnie nędzarza,/ To i na twarz nie uważa./ Bogatego, choć szkarada,/ Otacza pochlebstw gromada: / Ja choć wzdycham do dziewoi,/ Ze mnie tylko żarty stroi. «Czyż ja, dziewczę, nie dość młody?/ Czy mi pięknej brak urody?/ Czy nie kocham cię z zapałem?/ Czy ja z ciebie żartowałem?.../ Kochaj sobie, kochaj śmiało,/ Kogo serce twe wybrało,/ Lecz poszanuj me kochanie,/ Gdy ci kiedy w myślach stanie./ A ja pójdę w cudzą stronę/ Jątrzyć serce rozżalone/ I tęsknotą serce spalę/ Jako listek na upale». Smutny Kozak poszedł drogą./ Nie zostawił tu nikogo;/ Szukał doli, co popieści,/ I zaginął gdzieś bez wieści./ Umierając, ludzi pyta,/ Gdzie tam boże słonko świta./ Och, nie znacie, och, nie wiecie,/ Jak sierocie źle na świecie!