Syrokomla, Władysław Szczęście http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne Kotwica, Wojciech Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Utwór powstał w ramach konkursu ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013", realizowanego za pośrednictwem MSZ RP w roku 2013. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o konkursie ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013". Publikacja wyraża jedynie poglądy autora i nie może byc utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne-szczescie http://www.dbc.wroc.pl/dlibra/docmetadata?id=8751&from=&dirids=1&ver_id=&lp=3&QI= Władysław Syrokomla, Gawędy i rymy ulotne, Nakładem Księgarni pod firmą Zawadzkiego i Węckiego, Warszawa 1853. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2013-10-24 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2642.jpg A world of beautiful diversity creates happiness (CC), Purple Sherbet Photography@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2642 Władysław Syrokomla Rymy ulotne Szczęście Z okoliczności Szczęście«Szczęścia! szczęścia!» ludzie krzyczą jedni za drugiémi,/ Rozebrali wszystkie złoto, wszystką chwałę ziemi,/ Każdy szuka swego szczęścia, ile tylko może;/ I ja staję do podziału... i ja dziécię Boże!/ Mnie nie trzeba waszéj cześcicześci --- dziś forma D.lp: czci. i waszego złota,/ Alem przecię brat wasz ludzie, nie błędny sierota,/ Gońcie zdrowi, co kto złowi, mego nie weźmiecie ---/ Bo i mnie się trochę szczęścia należy na świecie./ Lubię marzyć, lubię bujać, ale marzę skromnie ---/ Mało trzeba, aby szczęście zawitało do mnie,/ Trochę słońca, trochę życia, to mi dusza wskrześnie,/ Trochę ciszy, trochę wczasu, to ułożę pieśnie./ Trochę serc, co by spoić z méj piersi oddechem,/ Czasem łezką, czasem dumką albo pustym śmiechem,/ Skromne cele --- ach! niewiele pożądam jak dziecię ---/ Lecz i mnie się trochę szczęścia należy na świecie. Kładę rękę na me czoło, na mą pierś niebogą,/ Nié mam myśli, nié mam uczuć co rumienić mogą,/ W mojéj myśli, w słabéj myśli, żyje ludzkość sama,/ W mojém sercu rad bym zmieścić cały ród Adama ---/ Ale ludzie, na me skronie kładą wieniec z cierni,/ Jeden myśli me zabija, drugi serce czerni,/ Za co? za co tak mi płacą; jam niewinien przecię,/ A i mnie się trochę szczęścia należy na świecie. Gdy chcę śpiéwać, wnet zahuczy jakiś grom złowieszczy,/ Gdy chcę dumać, tłum niesforny ponad głową wrzeszczy,/ Gdy jutrzenka błyśnie sercu, czoło się wygładzi,/ Oni karać mię za szczęście, kamienować radzi ---/ KorzyśćTłumy szydzą, żem zaniechał poziomych korzyści,/ O! nie pojmie czystych chęci kto się nie oczyści!/ Ja wam w drogę zajść nie mogę, wy idźcie gdzie chcecie,/ Lecz i mnie się trochę szczęścia należy na świecie. Należy mi trochę szczęścia takiego, jak roję,/ Za niewinne pieśni moje, za cierpienia moje,/ Poszanujcie moją ciszę, kiedy pieśń sposobię,/ Złoto wasze, chwałę waszą zachowajcie sobie./ Wierzcie w czystość mojéj duszy, nie złorzeczcie tyle,/ Kiedy sercu znękanemu dam folgę na chwilę,/ Zniosłem wiernie wasze ciernie, a gdzież moje kwiecie?/ Wszak i mnie też trochę szczęścia należy na świecie. 1850