Syrokomla, Władysław Pogrzeb młodego rolnika http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne Kotwica, Wojciech Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Utwór powstał w ramach konkursu ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013", realizowanego za pośrednictwem MSZ RP w roku 2013. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o konkursie ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013". Publikacja wyraża jedynie poglądy autora i nie może byc utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne-pogrzeb-mlodego-rolnika http://www.dbc.wroc.pl/dlibra/docmetadata?id=8751&from=&dirids=1&ver_id=&lp=3&QI= Władysław Syrokomla, Gawędy i rymy ulotne, Nakładem Księgarni pod firmą Zawadzkiego i Węckiego, Warszawa 1853. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2013-10-24 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2647.jpg Ghost Cat, GS-Bob@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2647 Władysław Syrokomla Rymy ulotne Pogrzeb młodego rolnika Sielanka Wczora, młody łazarzułazarz --- tu: zmarły; od imienia postaci biblijnej, a nast. świętego kościoła chrześcijańskiego, Łazarza z Betanii, brata Marii i Marty, uczennic Chrystusa, który wg Ewangelii wskrzesił Łazarza z martwych na usilne prośby sióstr., śledząc wzrok twój pilno,/ I słysząc w zeschłych piersiach muzykę mogilną,/ Tętno co słabo kołata.../ Kłamałem twéj rodzinie i tobie, i sobie:/ Że cię ręka lekarza podźwignie w chorobie,/ Że jeszcze wrócisz do świata. Dzisiaj --- w jodłowéj trumnie leży trup młodzieńczy,/ Matka upadłszy na twarz, żałościwie jęczy,/ Głową o trumnę uderza;/ Na ławie cudzy ludzie wzdychają przy czarce,/ Wzdycha ojciec, że stracił pomoc w gospodarce,/ A dzwonnik śpiéwa z psałterza. Promień rannéj jutrzeńki do chaty się wciska,/ I jakby dla źniewagi, dla urągowiska,/ Twarz trupią oświeca jaśnie ---/ Stosowniejsza dla ciebie, o biédny młodzianie!/ Lampa, co krwią migoce na sczerniałéj ścianie,/ Buchnie... to znowu przygaśnie... Biją w dzwonek cerkiewny... to już hasło znaczy,/ Że skończona przy grobie robota kopaczy,/ Już robak czeka w mogile!/ Już przychodzi ksiądz z krzyżem... o zaczekaj księże!/ Nim ojciec czarnych wołów do wozu nie wprzęże,/ Zostaw nam gościa przez chwilę... Zakołatała wieko wierna ręka cieśli,/ Wóz słomą potrząsnęli i trumnę wynieśli,/ Karawan chatę wymija ---/ Z żółtemi gromnicami, w uroczystéj parze,/ Śpiewając podchmieleni idą gospodarze,/ Płacz niewiast niebo przebija. Nawet wójt, choć twarz jego tak groźna i dzika,/ Uszanował pokłonem trumnę nieboszczyka,/ Trup, Śmierć, Chłop, Praca, Obyczaje, ŻałobaMłodzieńcze! straszno ci w grobie?/ W obumarłych źrzenicach łza ci pewno stoi,/ Żal sercu rzucać wioskę, gdzie cudzy i swoi,/ Tak rzewnie płaczą po tobie?! A jednak ja przechodzień, co patrzę z daleka./ Czuję jak się krew moja pod sercem zapieka,/ Jak mię pot zimny opływa; ---/ To nie po tobie płaczą --- o! im tylko szkoda/ Że zaskrzepła na zawsze twoja ręka młoda,/ Do sianokosu i żniwa. Bo twa ręka z siekierą była oswojona,/ Bo już sochę dźwigały twe młode ramiona,/ Już zdobywałeś kęs chleba!/ Cóż za dziw, że rodzina, że wójt nawet czuły?/ Bo się twoje ramiona z zaprzęgu wyzuły.../ To żal nie taki, jak trzeba!... Idzie młoda żniwiarka z zakwieconą głową.../ Może westchnie... wyleje łezkę ukradkową,/ Święte współczucie obudzi ---/ Gdzie tam?? póki zaręczyn nie zapiją starzy,/ Żadne się młode dziewczę kochać nie odważy ---/ Płakać po chłopcu... wstyd ludzi. Ostróżnaostróżny --- dziś: ostrożny.!... gdyby świat ten nie był zimnym tyle,/ Smutno by ci tak młodo zakostnieć w mogile,/ Nie chciałbyś rzucać nas może;/ Cierpiałbyś --- jakbyć serce na połowę dartojakbyć serce na połowę darto --- jakby ci rozdzierano serce na pół.,/ Ale teraz poznawszy, że i żyć nie warto,/ Pokochasz grób twój nieboże! Przy mogile gromadki zbierają się tłumne ---/ Słychać, jak garści piasku uderzają w trumnę,/ Już spoczął w ziemi syn kmieci;/ I kłodę położyli na jego kurhanie,/ I dzwonek ostateczne zagrał pożegnanie:/ Niech wieczna światłość mu świeci! Upiór, PamięćWieczorem wy umarli niekiedy umiecie,/ Wziąwszy postać upiora, błąkać się po świecie,/ Odwiedzać rodzinne sioła ---/ I u lubego okna podsłuchiwać z cicha,/ Czy rodzina pamięta, czy kochanka wzdycha,/ Czy kto twe imię zawoła. Nie chodź młody upiorze, do lubéj, do braci, / Bo ci się twa ciekawość boleśnie odpłaci!/ Za miesiąc --- obaczysz ponopono --- podobno, prawdopodobnie./ Grób twój w zielsku, a imię w niepamięci ludzi,/ Śpij twardo, nim cię Pan Bóg ze snu nie rozbudzi,/ Zapomnij przeszłość minioną! 10 sierpnia 1851