Syrokomla, Władysław Grabarz http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Utwór powstał w ramach konkursu ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013", realizowanego za pośrednictwem MSZ RP w roku 2013. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o konkursie ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013". Publikacja wyraża jedynie poglądy autora i nie może byc utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy-grabarz http://www.dbc.wroc.pl/dlibra/docmetadata?id=8751&from=&dirids=1&ver_id=&lp=3&QI= Władysław Syrokomla, Gawędy i rymy ulotne, Nakładem Księgarni pod firmą Zawadzkiego i Węckiego, Warszawa 1853. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2013-10-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2612.jpg GraveDigger Shovels. So Good You'll Want to Dig Your Own, cogdogblog@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2612 Władysław Syrokomla Gawędy Grabarz Gawęda W kościele trumna --- słychać organy ---/ I śpiew szpitalnych nędzarzy;/ A przy kościele grabarz wpół-pjany/ Wsparł się na rydlu i gwarzy: «Poczciwy rydel!... służy mi godnie,/ Kopie tu żwirek i kopie;/ Raz... dwa... trzy... cztery... przez dwa tygodnie/ Dwie jamy pańskie, dwie chłopie. I teraz umarł ktoś od waszeciktoś od waszeci --- szlachcic.,/ Tak mu sądzono --- i basta!/ Zostawił żonę, zostawił dzieci,/ O biédna... biédna niewiasta!... Co tam niewiasta? póki odwyknie,/ Płacze i mówi pacierze,/ Potém... filozof!... jak człowiek łyknie,/ To zdrowiéj te rzeczy bierze. Śmierć, Pogrzeb, KorzyśćNa przykład... któś tam schodzi ze świata ---/ Grabarz mu jamę otworzy;/ Mniéj jednym człekiem... zdaje się strata,/ A może zresztą niezgorzéj!? Człowiek stworzenie boskie rozumne,/ Już go nie pogrześć jak bydło;/ Szpital za dzwony, stolarz za trumnę,/ Za lampy, świéce, kadzidło, Ksiądz za msze święte, psalmy pokutne,/ Grabarz, że kopiąc się trudzi, ---/ Każdy grosz weźmie... śmierć --- prawo smutne,/ A z niéj pożytek dla ludzi!? Jeden cóś traci.... to drugi zyska;/ Bo wszyscy --- boża drużyna,/ TrupA tam pod ziemią... trupie kościska/ Gniją --- zwyczajnie jak glina. Na trupie dziécka wąż się obwije,/ Mędrcom --- szczur wlézie do ucha,/ I gniazdo złoży, i mózg mu wyje,/ W piersiach dziewicy --- ropucha. E! łzy się kręcą... lecz nié ma rady,/ Nie tylko człeka, co z duszą,/ Lecz Pan Bóg stworzył płazy i gady./ I oneż przecię jeść muszą. A potém z trupa korzysta bliźni,/ Bo zgnije trumna i koście,/ A od zgnilizny grunt się użyźni,/ I bujniéj trawa poroście. Czyż tylko trawa? --- Grób, Rośliny, Dobro, Złona złego grobie/ Rosną pokrzywy i chwasty,/ A dobry człowiek wyda po sobie/ Jagódkę, kwiatek krzewiasty. Lub piękne drzewko wyskoczy hożo, ---/ Więc idzie korzyść koleją,/ Czasem tak bywa... cmentarz zaorzą,/ A na nim żyto posieją. I kupa kłosów urośnie z ziarka,/ Och! jak to słodko i ładnie!/ Na piersiach ojca, córka żniwiarka/ Mendel zbożowy nakładnie. To cóż, że cielsko zjedzą robaki?/ Kiedy grób chleba przymnaża,/ Boże mój, Boże! gdyby zgon taki/ Na przykład... dla mnie nędzarza! Na chwałę Twoją niech idzie Panie!/ Com ja wycierpiał za młodu,/ Teraz na starość w zdartéj sukmanie,/ Ginę od głodu i chłodu. Wczora tak słodko, tak miłosiernie,/ Cieszył mię pleban dobrodziéj:/ Że za łzy moje, za moje ciernie/ Pan Bóg mię niebem nagrodzi. Chcesz mię nagrodzić Ojcze światłości?/ Będę zapłacon obfito: ---/ Niech z moich kości, dla potomności/ Wyrośnie kwiatek lub żyto». 13 stycznia 1849