Syrokomla, Władysław Gawęda o bocianie http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Utwór powstał w ramach konkursu ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013", realizowanego za pośrednictwem MSZ RP w roku 2013. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o konkursie ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013". Publikacja wyraża jedynie poglądy autora i nie może byc utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-gawedy-gaweda-o-bocianie http://www.dbc.wroc.pl/dlibra/docmetadata?id=8751&from=&dirids=1&ver_id=&lp=3&QI= Władysław Syrokomla, Gawędy i rymy ulotne, Nakładem Księgarni pod firmą Zawadzkiego i Węckiego, Warszawa 1853. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2013-10-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2615.jpg Stork, El Badi, frankdouwes@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2615 Władysław Syrokomla Gawędy Gawęda o bocianie I Wiatr chłodno westchnął i mgłami kręci,/ Zima już blisko, ej blisko!/ Bocian poważny stróż sianożęci,/ Rozpuszcza skrzydła, tumany męci,/ I z wolna płynie na rżysko ---/ Siadł, zaklekotał, zwiesił dziób duży/ I zamknął poważnie oko./ Snadź syn litewski marzy głęboko/ O swéj zamorskiéj podróży. II «Miłoż to lecieć w auzońską stronęauzońska strona --- Auzonia to daw. poet. nazwa Włoch, Italii; tu: słoneczne kraje.,/ Miło cóś widzieć i wiédzieć,/ A rozważając trudy minione,/ Plądrować Nilu brzegi zielone,/ Na piramidzie posiedzieć. ---/ --- Lecz ach! wiadomo jednemu Bogu,/ Czy ujdę śmierci lub klęski?/ --- Czy wrócę jeszcze w kraj nadniemeński,/ Siędęż na kupie murogumurog --- siano bardzo dobrego gatunku, pochodzące z łąk położonych pomiędzy gruntami uprawnymi.?» III «O błonie Litwy! cudneż to błonie!/ Tu wszystko szczęściem rozmarzy,/ Słonko ciepluchne, sianożęć wionie,/ Dziatwa klekoce, a tam na stronie/ Słychać brząkanie kosarzy./ Słodkoż tu było --- Bóg wié co daléj,/ Czy wracać będzie już po co?/ Może dąb z gniazdem zamieć obali,/ Lub kry wiosenne zgruchocą?!» IV «Lepiej by swemi czuwać oczyma,/ W miejscu, gdzie szczęścia tak wiele,/ Lecz piersi czują, że idzie zima,/ Na żółtéj łące już żeru nié ma,/ Za chwilę śnieg ją zaściele!»/ I ptak --- opiekun błoni ojczystéj/ Wyprężył dziób swój czerwony,/ Podbiegł --- rozwinął lot zamaszysty.../ Uleciał w auzońskie strony.