Syrokomla, Władysław Do J. I. Kr. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Utwór powstał w ramach konkursu ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013", realizowanego za pośrednictwem MSZ RP w roku 2013. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o konkursie ,,Współpraca w dziedzinie dyplomacji publicznej 2013". Publikacja wyraża jedynie poglądy autora i nie może byc utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne-do-jikr http://www.dbc.wroc.pl/dlibra/docmetadata?id=8751&from=&dirids=1&ver_id=&lp=3&QI= Władysław Syrokomla, Gawędy i rymy ulotne, Nakładem Księgarni pod firmą Zawadzkiego i Węckiego, Warszawa 1853. Domena publiczna - Władysław Syrokomla zm. 1862 1933 xml text text 2013-10-24 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2644.jpg Happiness is just outside my window., Xanetia@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2644 Władysław Syrokomla Rymy ulotne Do J. I. KrJ. I. Kr. --- Józef Ignacy Kraszewski.. Ty mięmię --- daw. forma D. i B. zaimka w pozycji nieakcentowanej w zdaniu, analogiczna np. do cię. wołasz do pieśni, chcesz na moją głowę/ Gwałtem wcisnąć promienie i wieńce laurowe,/ Wołasz o mych wierszykach, że te w swoim czasie/ Dadzą mi znakomite miejsce na Parnasie,/ Że trzeba tylko śpiéwać wolą czy niewolą,/ Choć tam w gardle zachrzypłozachrzypnąć --- dziś popr.: zachrypnąć., choć tam piersi bolą,/ Choć słuchacze posnęli, radzi czy nie radzi ---/ Dadzą oklask, co wieszcza na gwiazdach posadzi. Winienem ci zaiste za balsam różanny,/ Dać ukłon debiutanta i rumieniec panny,/ Winienem wyrzec głosem skromnego zachwytu:/ Domine! non sum dignusDomine! non sum dignus (łac.) --- Panie! nie jestem godzien. takiego zaszczytu. Lecz dzisiaj u nas jarmark, a święty Mikoła/ Trochę miodkiem szlacheckim stuknął mi do czoła,/ A więc ci śmieléj powiém, powiém i powtórzę,/ Choćbyście dali patent i na ośléj skórze,/ Na wielkiego śpiéwaka, wielkiego poetę,/ Jak Homer lub Wirgili, Tasso albo GeteGete --- właśc. Johann Wolfgang Goethe (1749--1832), poeta, dramaturg i prozaik niem., autor m.in. Fausta i Cierpień młodego Wertera; gł. przedstawiciel nurtu klasyki weimarskiej, niezwykle ceniony (bez wzajemności) przez twórców romantyzmu.,/ Ja i wtedy zaiste rozmyślałbym jeszcze,/ Czy warto być poetą i co to są wieszcze? Mężczyzna, Dziecko, Poeta, Poezja, Cierpienie, MatkaPoeta rodzi wiérsze --- ej boleść zbójecka,/ Rozdziérać własne piersi dla porodu dziecka,/ Zakrwawiać biedne serce, wstrząsać nerw po nerwie,/ Rozogniać mózg, co głowy ledwie nie rozerwie,/ Opłukać łzami oczy, znosić trud czartowski,/ Mierzyć długość wyrazów i dobiérać zgłoski,/ A tak z rozbitą głową i z rozdartem łonem,/ Rzucać się jak szaleniec nad brzydkim brulonem. --- Otoż już wiérsz skończony, coć dał się we znaki,/ Jest końcówka, średniówka, jest sens siaki taki,/ Lecz idą dalsze trudy, znasz je szczegółowieszczegółowie --- dziś popr.: szczegółowo.;/ A po czemupo czemu (daw.) --- po ile; ile kosztują. dziś wiérsze? niech ci księgarz powie:/ On ci jasno wyłuszczy, że to marna praca,/ Że dzisiaj rymowany towar nie popłaca,/ Że teraz pisać wiérsze zupełnie nie pora,/ Że się tylko drukują nakładem autora;/ Że zatém.... no autorze, dopełniaj już miarki,/ Trzęś z ojcowskiej szkatuły zakwitłe talarki,/ Będziesz wielkim i sławnym.../ O, już dzięki Bogu/ W porządku alfabetu stoisz w katalogu!/ Świat cię porwał i czyta, a krytyk dla cześcidla cześci --- dla czci, dla uczczenia.,/ W kronice literackiéj twe imię umieści./ Tocz na Parnas twą chwałę jak kamień Syzyfa,/ Tu spotkasz się z Grabowskim, tu trafisz na Gryfa,/ Tam recenzent z Warszawy, z Poznania, ze Lwowa,/ Ciągnie cię za końcówki, porywa za słowa,/ Jeden woła, że idziesz w liberalnéj drodze,/ Drugi krzyczy: «postępu tutaj nie znachodzę». --- Dobrze ci tak poeto! na cóż było, na co?/ Stroić lube twe dziécię jak gminny pajaco;/ Uczucie to skarb serca, pielęgnuj go w ciszy,/ Myśl twoją miéj dla siebie, niech jéj nikt nie słyszy,/ Myśl, czucie, to twe dzieci... z dala z niémi, z dala,/ Niechaj się ich niewinność na świecie nie skala,/ Niech ich żaden dowcipniś, niech żaden zabójca,/ Nie napoi trucizną na zagładę ojca. ---/ Otoż wiérszyk, igraszka, dzieciństwo i kwita,/ Ma nam żółcią i octem przegryzać jelita!/ Jam jeszcze tych przysmaków nie kosztował prawie,/ Lecz z góry nie smakuję w téj cudnéj potrawie;/ Gdybym miał talent wieszcza, gdyby mi Jehowa,/ Włożył w usta prorocze uroczyste słowa,/ I kazał głosić światu --- tém słowem przejęty,/ Dałbym się kamienować jako Szczepan święty./ Ale dziś w pospolitych wiérszokletów kole,/ Na co mam nosić guzy daremne na czole?/ Poezja, Gra, Poeta, Obraz świataNa co mam się zapędzać na pieśni olbrzymie?/ Świat i bez naszych pieśni doskonale drzymie,/ Na co mamy go budzić, kłopotać mu głowę?/ Szczęść mu Bóg w preferansie na asy kierowe./ On je chętniéj pojmuje niźli serce nasze ---/ Niechaj lirę waletom pikowym przypasze,/ Niechaj treflowym damom swe uczucia niesie. ---/ Piosnko! królowo serca; rządź w swoim zakresie,/ Tu, tu, w kryjówkach duszy my z tobą cichaczem,/ Pośmiejem się, pomyślim, pomarzym, zapłaczem. ---/ A wy: Wiaro! Nadziejo, ty Miłości Boża!/ Czasem ja przyjdę z harfą do twego podnoża,/ Pobłogosław me pieśni jako wdowie grosze,/ Czy je w ciszy zanucę, czy światu ogłoszę;/ Błogosław, kiedy wielbiąc, co wielkie i piękne,/ Czasem sobie po prostu na luteńce brzęknę,/ Niech w uroczym odbrzęku moja pieśń ulata,/ Na chwałę Pana Boga i pożytek świata. 1848