Stroiński, Zdzisław *** [Śniły się szarże] Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Kopeć, Aleksandra Kotwica, Wojciech Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/stroinski-snily-sie-szarze-w-chmurach-choragiewek-zm-1944 Stanisław Stabro, Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Zdzisław Stroiński zm. 1944 2015 xml text text 2018-06-06 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5954.jpg Staff of LIfe, Anne Worner@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5954 mpw DCC FS.DL-PL 1DTP 3MP Zdzisław Stroiński *** [Śniły się szarże...] Śniły się szarże w chmurach chorągiewek,/ żółte rabatyrabaty --- barwne wyłogi, tj. wywinięta na drugą stronę tkanina o innym kolorze niż mundur, umieszczone na piersi. --- chłopcy malowani,/ tęcze piosenek, wojsko w snów topolach ---/ lśniące poezje na ostrzach uniesień./ Wiatr w zagajnikach o piechocie śpiewał/ ułani, ułani./ Przez pola. Polska dźwięcząca srebrną burzą szabel,/ z skrzydłami mitów u czołgów i dział,/ została w orłach skrwawionych u granic/ pożarem mogił jak posąg wysoka./ ChłopI tylko chłopi u wrót zapłakani/ chcieli zatrzymać uchodzące wojska ---/ PrometeuszePrometeusz (mit. gr.) --- bohater, który stworzył człowieka, lepiąc go z gliny zmieszanej ze łzami, a następnie, wbrew woli bogów, obawiających się buntu ludzi podobnego do wcześniejszego buntu Tytanów, podarował ludziom ogień. Za karę został przykuty do skał Kaukazu, gdzie sęp wyjadał mu codziennie odrastającą wątrobę. u granicznych skał/ przykuci/ do Polski. KlęskaA my wydarte z gniazd zbłąkane ptaki/ odwrotu ból mierząc deszczem słabych kroków,/ w strzępach mundurów niosąc przeczuć smutek,/ zgubieni w zmierzchach swych cierniowych szlaków,/ w patosie klęski zakrzepli jak lód./ Z cisz pobojowisk wrzosami porosłych ---/ na Wschód. Ojczyznę unosić na łachmanach stóp/ na próżno ---/ Pielgrzymuszliśmy śmierci wiarę łamiąc w dłoniach,/ a wciąż czekamy na śmierć jak jałmużnę. Kalecząc nogi na odłamkach broni/ polscy pielgrzymi do straszliwych jutr.