Norwid, Cyprian Kamil Stolica Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/stolica http://polona.pl/item/612839/4/ Cyprian Kamil Norwid, Dzieła Cyprjana Norwida (drobne utwory poetyckie-poematy-utwory dramatyczne-legendy, nowele, gawędy-przekłady-rozprawy wierszem i prozą), oprac. Tadeusz Pini, Spółka Wydawnicza "Parnas Polski", Warszawa 1934 Domena publiczna -Tadeusz Pini zm. 1937 2008 xml text text 2009-07-27 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1334.jpg Ciudad de pesadillas, Ignacio Sanz@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1334 1DST 3MN DCA Cyprian Kamil Norwid Stolica Kot, MiastoO ulico, ulico/ Miast, nad któremi krzyż!/ Szyby twoje skrzą się i świécą,/ Jak źrenice kota, łowiąc myszJak źrenice kota, łowiąc mysz --- dziś: Jak źrenice kota łowiącego mysz. Przykład daw. formy imiesłowu.. TłumPrzechodniów tłum, ożałobionych czarnoCzarny kolor odzieży przejęli chrześcijanie od stoików./ (W barwie stoików)stoicyzm --- kierunek w filozofii zapoczątkowany w III w. p.n.e. przez Zenona z Kition, który wywarł znaczący wpływ na etykę chrześcijańską. Stoicy postulowali osiągnięcie szczęścia poprzez ćwiczenie się w dyscyplinie moralnej, skrupulatne wypełnianie swoich obowiązków i powściąganie emocji, co miało zapewnić uniezależnienie się od zewnętrznych wpływów świata, zmienności losu itp. Nazwa pochodzi od gr. słowa stoa, oznaczającego portyk, ponieważ miejscem spotkań pierwszych stoików był tzw. kolorowy portyk, budynek w Atenach../ Ale wydąża każdy, że aż parno/ Wśród omijań i krzyków. Chleb, Interes, Korzyść, Pieniądz, Praca, RobotnikRuchy dwa i gesty dwa tylko:/ Fabrykantów, ścigających coś z rozpaczą,/ I pokwitowanych z prac przed chwilką,/ Co tryumfem się raczą... Konwulsje dwie i dwa obrazy:/ Zakupionego z góry nieba,/ Lub fabrycznej ekstazy/ O kęs chleba. Oko--- Idzie Arab z kapłańskiem ruszeniem głowy,/ Wśród chmurnego promieniejąc tłoku,/ Biały, jak statua z kości słoniowej;/ Pojrzę nań... wytchnę oku. Oko, PogrzebIdzie pogrzeb, w ulice spływa boczne/ Niepogwałconym krokiem;/ W ślad mu pójdę, gestem wypocznę,/ Wypocznę okiem. WzrokLub, nie patrząc na niedobliźnionych bliźnich lica,/ Utonę myślą wzwyż:/ Na lazurze balon się rozświéca,/ W obłokach krzyż.