Spitteler, Carl Ojciec Napierski, Stefan Król, MichałKowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ojciec http://www.sbc.org.pl/dlibra/docmetadata?id=24335 Liryka niemiecka, tłum. Stefan Napierski, Bibljoteka Kameny, Lublin 1936 Domena publiczna - Stefan Napierski zm. 1940 2011 xml text text 2011-09-01 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1562.jpg Speeding Cab, San Francisco, fotologic@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1562 DCA 3MN Carl Spitteler Ojciec pisownia łączna / rozdzielna: jakgdyby > jak gdyby; razporaz > raz po raz fleksja: wszystkiem > wszystkim leksyka: pobok > obok interpunkcja - usunięto przecinek: podczas, gdy SenUmknąłem we śnie ze zgrają junaków,/ zdecydowanych na wszystko, za światy./ Dotarliśmy, gdzie trzeba, nocą mroczną./ Jedni z palcami na cynglu trzymali/ u wrót cmentarnych wartę. Reszta pocztupoczet --- orszak, tu: oddział./ z dłonią na cuglach. Grób, TęsknotaOjciec, ŚmierćKu mogile ojca/ w serca łomocie cicho się zakradłem/ i, tłumiąc oddech, odwalałem skiby,/ błyskiem łopaty ryjąc się w czeluście/ bezdenne. Próżno wtedy wielkim głosem/ wołałem, waląc się o ziemo ziem --- dziś popr. forma: o ziemię, na ziemię.: «Mój ojcze,/ to ja! Wysłuchaj! Na koń! I z kopyta!» ZmartwychwstanieI oto stanął obok mnie. Cielesny/ tak dotykalnie, jak gdyby nie umarł,/ tylko znużony nieco. Wpijał palce/ w ramiona moje; źrenice zawarte/ i coś, jak w zmorze, bełkotał językiem./ Uniosłem go na siodło. Już z galopa/ ruszamy, radość piersi mi rozpiera,/ gadam i śmieję się, krztusząc, o wszystkim/ prawię, co stało się od owych czasów,/ o żniwach oraz o wojaczce. Wesół/ z uśmiechem, skinął raz po raz mi głową. Ale znienacka zachwiał się w kulbacekulbaka --- wysokie siodło./ I drży, zapada ciało, już bezwolnie/ dłonie szukają wsparcia, siwa broda,/ na wiatrach postrzępiona, się kołysze,/ Rana, CiałoA potem, szepcąc, głosem głucho brzmiącym:/ «To ciężar jednak nad siły. Daj usnąć».I podczas, gdy go dźwigałem z rumaka,/ nagle dojrzałem, że wielka mu rana,/ koszulą przesłonięta, pierś zżerała/ potężną. Wszystko w nim było od wnętrza/ drążone, jakby sklecony był z skóry,/ wyzbytej waru krwi, mięsa i kości.Ach, pojąć, że go nie ocalę nigdy.