Sosnowski, Andrzej Gwałtowna moc zanikania Kozioł, Paweł Szejko, Jan Choromańska, Paulina Kopeć, Aleksandra Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sosnowski-gwaltowna-moc-zanikania Andrzej Sosnowski, Pozytywki i marienbadki, Biuro Literackie, Wrocław 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-17 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5767.jpg Fire, Jannis@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5767 Andrzej Sosnowski Życie na Korei Gwałtowna moc zanikania Ale czy niebo nie żałowało razem z nami/ sugerując, że nie jest niczemu winne?/ Czy jego gniew nie był jakby nigdy nic,/ jak nasze uniesienia, znaki rozkoszy rozświetlające/ upalne południa? A jednak jakby nigdy nic/ wszystko stoi pod znakiem, jak gdyby zawsze nic/ życie rzuciwszy miasta rozkłada się w słońcu na plaży/ beztrosko lustrując te biedne dziwolągi,/ które w ciszy wyszły na rzekę: katamarany/ zrobione z szaf, stare szalupy, czółna rybackie/ przerobione na żaglówki i nawet ten mały dźwig wodny/ wzruszający miejscowych do łez. Czy zatem ziemia,/ czy niebo nie mogło wytrzymać upału i bezkarnej/ wszędobylskości drobnych, ułomnych rzeczy i kto/ pchnął sztorm, aby nam przypomnieć, że wszystko/ zależy od jakości troski, z jaką się pochylamy/ nad przedmiotami? Bo ho ho, taki wiatr/ mógł ponieść nas daleko i rzucić na przemiał tych,/ co trzymali się nurtu, a roztrzaskać o brzeg tych,/ którzy z nurtu zeszli. I jaka przebiegłość:/ słońce przed burzą było takie ostre,/ że mogło skaleczyć serce i wielu już marzyło/ o wakacyjnej przygodzie, aby w końcu wpaść/ w kolosalne oko nieba. Powieka zatrzasnęła się./ A więc jednak niebo? Ale przecież nic/ nie wołało o pomstę kiedy nagle stężała zieleń/ i wiatr obrzucił rzekę szybkim deszczem,/ nie zostawiając nam nic oprócz złudzeń./ Tylko iść, czepiając się drzew jak want tonącej arki/ i radzić tym, którzy zastygli w campingowych domkach,/ żeby zamykali okna i kładli przedmioty/ w rzadkie symetrie na odświętnych stołach,/ aby ich porządek zaskoczył mordercę.