Mickiewicz, Adam Grób Potockiéj http://www.wolnelektury.pl/lektura/sonety-krymskie Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Sonet Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sonety-krymskie-grob-potockiej http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=2223 Adam Mickiewicz, Poezje, tom 2, Wiersze z lat 1825-1855 (Pieśni - Sonety - Poezje patrjotyczne, religijne i filozoficzne - Wiersze okolicznościowe - Bajki), wstęp i układ Józefa Kallenbacha, objaśn. zaopatrzył Jan Bystrzycki, Krakowska Spółdzielnia Wydawnicza, wyd. 2 popr., druk. W. L. Anczyca, Kraków 1928 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2008-01-29 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1252.jpg Las velas, dr_tr@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1252 Adam Mickiewicz Sonety krymskie Grób PotockiéjGrób Potockiéj --- niedaleko pałacu Chanów wznosi się mogiła, w guście wschodnim zbudowana, z okrągłą kopułą. Jest powieść między pospólstwem w Krymie, że ten pomnik wystawiony był przez Kerim Giraja dla niewolnicy, którą nadzwyczajnie kochał. Niewolnica miała być Polka, z domu Potockich. Autor uczenie i pięknie napisanej Podróży po Krymie, Murawjew--Apostoł, utrzymuje, że powieść ta jest bez zasady i że grobowiec kryje zwłoki jakiejś Gruzinki. Nie wiemy, na czem opiera swoje mniemanie; bo zarzut, iż Tatarowie w połowie ośmnastego wieku tak łatwo niewolnic z domu Potockich uprowadzać nie mogli, nie jest dostateczny. Wiadome są ostatnie zaburzenia kozackie na Ukrainie, skąd niemało ludu uprowadzono i przedano sąsiednim Tatarom. W Polsce liczne są familje szlacheckie imienia Potockich, i wspomniana branka niekoniecznie mogła należeć do możnego domu dziedziców Humania, który najazdom tatarskim lub rozruchom kozackim mniej był dostępnym. Z powieści gminnej o grobowcu bakczysarajskim poeta rossyjski Aleksander Puszkin z właściwym sobie talentem napisał powieść: Fontanna Bakczysarajska. W kraju wiosny, pomiędzy rozkosznemi sady,/ Uwiędłaś, młoda różo! bo przeszłości chwile,/ Ulatując od ciebie jak złote motyle,/ Rzuciły w głębi serca pamiątek owady. Grób, Ojczyzna, TęsknotaTam na północ, ku Polsce, świécą gwiazd gromady,/ Dlaczegoż na téj drodze błyszczy się ich tyle?/ Czy wzrok twój, ognia pełen, nim zgasnął w mogile,/ Tam wiecznie lecąc, jasne powypalał ślady? Polko! --- i ja dni skończę w samotnéj żałobie:/ Tu niech mi garstkę ziemi dłoń przyjazna rzuci./ Podróżni często przy twym rozmawiają grobie, I mnie wtenczas dźwięk mowy rodzinnéj ocuci:/ I wieszcz, samotną piosnkę dumając o tobie,/ Ujrzy bliską mogiłę, i dla mnie zanuci.