Mickiewicz, Adam Ajudah http://www.wolnelektury.pl/lektura/sonety-krymskie Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Sonet Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sonety-krymskie-ajudah http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=2223 Adam Mickiewicz, Poezje, tom 2, Wiersze z lat 1825-1855 (Pieśni - Sonety - Poezje patrjotyczne, religijne i filozoficzne - Wiersze okolicznościowe - Bajki), wstęp i układ Józefa Kallenbacha, objaśn. zaopatrzył Jan Bystrzycki, Krakowska Spółdzielnia Wydawnicza, wyd. 2 popr., druk. W. L. Anczyca, Kraków 1928 Domena publiczna - Adam Mickiewicz zm. 1855 1926 xml text text 2008-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1241.jpg Seamless Grungy Burgundy Patterns Part2 5, webtreats@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1241 Adam Mickiewicz Sonety krymskie AjudahAjudah --- między Jałtą a Ałusztą na płd. wybrzeżu Krymu wznosi się na wysokość 200 stóp nad powierzchnię morza Góra Niedźwiedzia: Ajudah (aju --- niedźwiedź, dah --- góra). ,,Najoryginalniejszy, z przylądków płd. brzegu, niedźwiedź, który niegdyś na barkach dźwigał twierdze i kościoły, a teraz zdziczał i karłowatym lasem porosły, topi głowę aż po uszy w głębinach huczącego morza" (Pojata, Szkice z Krymu. Tyg. Illustr. 1871, str. 246). Poeta, Samotnik, ŻywiołyLubię poglądać wsparty na Judahu skale,/ MorzeJak spienione bałwany, to w czarne szeregi/ Ścisnąwszy się, buchają, to jak srébrne śniegi/ W milionowych tęczach kołują wspaniale. Trącą się o mieliznę, rozbiją na fale,/ Jak wojsko wielorybów, zalegając brzegi,/ Zdobędą ląd w tryumfie, i na powrót zbiegi,/ Miecą za sobą muszle, perły i korale. Podobnie na twe serce, o poeto młodyGustaw Olizar w pamiętnikach swych podaje, że sonet skierowany był do niego.!/ Namiętność często groźne wzburza niepogody;/ Lecz gdy podniesiesz bardon, ona bez twéj szkody Ucieka w zapomnienia pogrążyć się toni,/ I nieśmiertelne pieśni za sobą uroni,/ Z których wieki uplotą ozdobę twych skroni.