Słowacki, Juliusz Wspomnienie pani de St. Marcel z domu Chauveaux Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wspomnienie-pani-de-st-marcel-z-domu-chauveaux http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1549.jpg ..., Marysol*@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1549 DCA 6RA 1DTP 3MN Juliusz Słowacki Wspomnienie Pani De St. Marcel z domu Chauveaux (14 stycznia 1846) Dom, ŚmierćStaruszko moja! o staruszko moja!/ Twoje mieszkanie takie wonne tobą,/ Na murach twoich jak z obrazów zbroja,/ A każdy obraz był jakąś osobą./ Dziś raz ostatni widząc pożegnałem,/ Wszedłszy do domu --- bym poszedłwszedłszy (...) bym poszedł --- dziś: wszedłszy, by pójść. za ciałem. Kobieta, StarośćDawno bez męża --- i bez towarzysza,/ Który niedawno ciebie odszedł stary,/ Przycichłaś w domu --- dziś ta sama cisza/ W domu --- a w bramie stoją twoje mary./ Gdym wszedł... myślałem, że szata szeleszcze,/ Ogień się palił --- zegary szły jeszcze. Lecz jakaś ciemność... dziwne jakieś mroki/ Nad twym kominem --- nad łoża kotarąłoża kotarą --- w źródle: ,,twoją kotarą"; zmieniono po porównaniu z innymi wydaniami i opracowaniami.,/ Jakby te dziwne śmiertelne obłoki, w/ Które zmieniają dzień w godzinę szarą,/ A człowiekowi bronią słów i ruchów,/ Bo są z poważnych i ze smętnych duchów. Starość, KobietaRewolucja, Dziedzictwo, PrzyjaźńLat dziewięćdziesiąt ciałoś ty nosiła,/ Przez krew szły twoje panieńskie nożeczki,/ Przez smutek starość szła twoja pochyła,/ A w trumnie leżą już tylko kosteczki;/ Wszystkoś wybrała ze skarbu żywota,/ Czemuż po tobie --- ta wielka tęsknota? Może dlatego, że gdym twoje ściany/ Odwiedzał... dawno światem niezabawneświatem niezabawne --- nie zajmujące się światem.,/ To spotykały mnie Republikanyspotykały (...) Republikany --- dziś popr.: spotkali republikanie./ I wielkich imion --- dawne duchy sławne,/ I wszystkie stały z odkrytymi głowyz odkrytymi głowy --- dziś popr.: z odkrytymi głowami./ Słuchając we mnie grzmiącej polskiej mowy. Starość, CiałoGdym nieraz siedział przy twoim kominie,/ A ty myślałaś, że ja sobie drzymię,/ Jam na mównicy stał w tych duchów gminie/ I brałem sobie między nimi --- imię;/ Od głów zaczynał --- i do serc im sięgał,/ I znów na wielkąm ich sprawę sprzysięgał. A ty jak trupek w krześle, pod zamętem/ Cicha, podobna do ParkParki (mit. rzym) --- personifikacje przeznaczenia: Nona, Decima i Morta; odpowiedniczki Mojr z mit. gr., córek Zeusa i Temidy, prządek wątku życia ludzkiego: Kloto (Prządka) miała wysnuwać nić, Lachezis (Obdarzająca) snuła wątek dalej, zaś Atropos (Nieubłagana a. Nieodwracalna) przecinała go nożycami. --- życia matek,/ Byłaś jakby tych sejmów prezydentem/ Duchem --- próchenko ciała i opłatek,/ Co miejsca przez lat dziewięćdziesiąt bronił,/ A nie ustąpił --- aż Pan Bóg zadzwonił. Dlategom ja cię czuł pod suchą kością/ Dobrą, choć ludzie o złość oskarżali,/ Tyś sławne imię nosiła ze złością;/ A ja sam także mam to, co mię pali./ Gdym jest wielkimi burzami natchnięty,/ A w burzach nawet czuję się sam święty. Wszystko to w głębi twojego pokoja/ Czułem dziś, patrząc na złoconą ścianę,/ Żegnajże, cicha staruszeczko moja,/ A popamiętaj --- na sejmy zerwane/ I pomóż zgrają twoich duchów tłumną/ Mnie, który szedłem dziś jeden --- za trumną.