Słowacki, Juliusz W sztambuchu Marii Wodzińskiej Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-sztambuchu-marii-wodzinskiej http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1555.jpg ..., Marysol*@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1555 DCA 1DTP 3MN Juliusz Słowacki W sztambuchusztambuchu --- w innych wydaniach: albumie. Marii Wodzińskiej Byli tam, kędy śnieżnych gór błyszczą korony,/ Gdzie w cieniu sosen, bożym strzeżone napisem,/ Stoją białe szaletyszalet (z fr.: chalet) --- szałas pasterski, chata góralska, wiejski domek. wiązane cyprysem;/ Gdzie w łąkach smutnie biją trzód zbłąkanych dzwony;/ Gdzie się nad wodospadem jasna tęcza pali;/ Gdzie na zwalonych sosnach czarne kraczą wrony:/ Tam byli kiedyś razem i tam się rozstali. Spotkanie, Zabawa, OjczyznaA po latach wróconym ojczyźnie pielgrzymom/ Bławatkami gwiaździste kłaniały się żyta./ Jechali błogosławiąc chat wieśniaczych dymom,/ Wszyscy pod jeden ganek... Matka, siostra wita/ Synów, braci, przyjaciół --- są wszyscy! są wszyscy!/ Przy jednym siedzą stole, przy czarach nalanych;/ A wczoraj tak dalecy --- a dzisiaj tak bliscy./ I nikogo nie braknie, oprócz zapomnianych. Śmierć, Grób, Ptak, DrzewoMłoda Maria do tańcudo tańcu --- dziś popr.: do tańca. każe stroić lutnie/ I usiadła --- spoczywa... Nagle do sąsiada/ Rzekła: «Ach, kogoś braknie!» --- Tu podkówka utnie/ W takt mazurka. --- «On umarł!» --- sąsiad odpowiada./ --- «Cichoż na jego grobie?» --- «Słowików gromada/ Spiewa na srebrnej brzozie cmentarza tak smutnie,/ Że brzoza płacze». Luty 1835, Genewa.