Słowacki, Juliusz Snycerz był zatrudniony Dyjany lepieniem... Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/snycerz-byl-zatrudniony-dyjany-lepieniem http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1533.jpg Calatrava flair, on1stsite.@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1533 DCA 1DTP 3MN Juliusz Słowacki Snycerz był zatrudniony Dyjany lepieniem... Sztuka, Artysta, Twórczość, Błoto, KorzyśćSnycerzsnycerz --- rzemieślnik specjalizujący się w rzeźbie w drewnie; tu ogólnie: rzeźbiarz. był zatrudniony DyjanyDyjana (mit. rzym.) --- właśc. Diana, dziewicza bogini łowów, przyrody (w szczególności lasów) oraz księżyca, córka Latony i Jowisza, bliźniacza siostra Apollina; jej atrybutami były łuk i kołczan ze strzałami, jej głowę zdobił sierp księżyca w nowiu, często też przedstawiana była z towarzyszącą jej łanią a. jelonkiem; utożsamiana z postacią Artemidy w mit. gr. lepieniem./ Stała już czysta, cała, miesięcznymmiesięczny --- księżycowy. promieniem/ Świecąca z oczu; brakło już tylko na głowie/ Położyć srebrną, jasną skrę --- księżyca nowienowie --- dziś popr. forma B.: nów../ Wtem do snycerni przyszedł człek, co wszędywszędy --- dziś popr.: wszędzie. biega/ Tak, że doń zawsze błoto uliczne przylega./ Chodził, patrzał, trząsł sobą i błotem, i światem;/ Sam z gliny, więc posągów wnet się nazwał bratem,/ Ojcem snycerza, który przed statuą ukutą/ Stał cicho... oczy w ziemię spuściwszy i dłuto./ Już się mieli pożegnać, gdy snycerz, zajęty/ Statuy skończeniem, marząc owe dyjamenty/ I półkręgi srebrzyste, miesięczne, różowe,/ Które będą wieńczyły posągowi głowę,/ A nie widząc, skąd by miał w szaleństwie zapału/ Na stworzenie miesiąca dostać materiału,/ Nagle, z wielką pokorą wielkiego człowieka,/ Ujrzał na ziemi błoto odpadłe od ćwieka/ I od podkówki gościa, na ziemi leżące/ (Zwykłe po błotnych ludzi śladach półmiesiącepółmiesiąc --- półksiężyc.)./ Te snycerz wziął i z wielką położył pokorą/ Tam, gdzie nad posągami zwykle gwiazdy gorą/ Albo przez lat tysiące w kamień duszą wlany/ Płomyk się genijuszu podnosi różany./ Zaledwo to uczynił, aż błotna istota/ W gościu zaczęła krzyczeć o tę kradzież błota/ I pełny krwi na twarzy --- w oczach błyskawicy,/ Wrzeszczał ów gość: «Ja błoto przyniosłem z ulicy,/ Jam przyniósł i wydeptał, i miesiącem zrobił,/ A tyś skradł, abyś siebie u ludzi ozdobił/ I zarobił majątek u polskich szlachciców/ Tajemnicą, jaką mam, lepienia księżyców./ Więc nie tylko, żeś plagiat popełnił haniebny,/ Ale mnie w dom przyjmujesz, boć jestem potrzebny,/ Bo twych posągów czoła byłyby bez wieńca,/ Bez piękności...» --- To słysząc snycerz, bez rumieńca/ Na twarzy, wobec gościa, który się szamotał/ Po snycerni --- ciął młotem w posąg i zdruzgotał.