Słowacki, Juliusz Śmierć, co trzynaście lat stała koło mnie... Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/smierc-co-trzynascie-lat-stala-kolo-mnie http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1535.jpg Chain, Ernst Vikne@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1535 DCA 6RA 1DTP 3MN Juliusz Słowacki Śmierć, co trzynaście lat stała koło mnie... Car, Śmierć, Władza, GotycyzmŚmierć, co trzynaście lat stała koło mnie,/ Poszła i wbiegła do carskiej komnaty,/ Car ją jak wariat przyjął --- nieprzytomnie ---/ I oddał ducha przy strzale harmaty,/ Który gromowi bożemu podobny,/ Poszedł na Moskwę jako dzwon żałobny. Moskwa w powietrze blade zasłuchana,/ W czepcach złocistych jak matuszka stara,/ Słysząc to rzekła: «Albo śmiech szatana,/ Albo też pękło czarne serce cara»./ I cała wyszła na zielone błoniabłonie --- duża przestrzeń porośnięta trawą; pastwisko, łąka./ Czekać na jezdcajezdca --- dziś popr.: jeźdźca. pierwszego i konia. Pierwszy koń leciał, a był jako smoła,/ I cały czarny jeździec na nim siedział,/ Przez lud przeleciał i wpadł do kościoła,/ Przez lud przeleciał --- słowa nie powiedział;/ A kiedy kościół odemknięto z trwogą,/ W tej ciemnej Ławrze nie było nikogo. Drugi przeleciał --- lecz resztkami włosa/ I chustą krwawą się krył przed narodem,/ Jak człowiek, który nie ma ust i nosa/ I twarz ma całą zgniłą jednym wrzodem./ Ten, jako zwykle car czynić przywyknął,/ Wbiegł w zamek --- usiadł na tronie i zniknął. Trzeci przeleciał --- ale był z daleka/ Widny ludowi... że był jak ruina,/ Która ma okna tam, gdzie u człowieka/ Serce się mieści i szyja się wcina.../ Ten nie doleciał, bo nań wpadły kruki/ I rozerwały przed ludem na sztuki./ Wtenczas lud krzyknął: «To nasze trzy cary,/ Które w człowieku teraz jednym były;/ Najpierwszy: to duch i proch, i car wiary,/ A drugi to proch i duch, i car siły;/ A trzeci --- od tych rozerwany ptaków,/ To car-kat... który był królem Polaków». [1845]