Słowacki, Juliusz Polska! Polska! o! królowa... Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/polska!-polska!-o!-krolowa http://www.polona.pl/Content/9317 ? Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1849 xml text text 2009-07-23 L polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1525.jpg slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1525 Juliusz Słowacki Polska! Polska! o! królowa... Wiersze Juliusza Słowackiego opublikowano na podstawie: Juliusz Słowacki, Dzieła. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I, Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909. Przy redakcji uwzględniono wersje tekstu (w tym podział na strofy) w innych wydaniach. Tekst uwspółcześniono w zakresie: interpunkcji, pisowni łącznej/rozdzielnej (np. zato- za to; niepotrzeba - nie potrzeba), pisowni wielką/małą literą, pisowni partykuł, ubezdźwięcznień (np. z pod - spod; blizki-bliski), fleksji (usunięto é z wyjątkiem wyrazów tworzących rym w brzmieniu zmienionym przez é; poza tym np.: niemi-nimi, rozwahanem-rozwahanym), pisowni joty (uwzględniono jednak brzmienie wyrazu ze względu na rytmikę wiersza, np. milijony, dyjamenty). Pozostawiono (niekiedy przywrócono) niektóre charakterystyczne dla epoki i autora, niestosowane współcześnie formy (np. źrennica, przeklęstwo, spiemy, korónki, choralnie), w razie potrzeby opatrując je stosownymi przypisami z myślą o czytelnikach w wieku szkolnym. Polska! Polska! o! królowa,/ Polska! Polska Bogdanowa./ Za nią lecą wszystkie dusze/ I żupany, i kontusze./ Polska! Polska! o wesoła,/ Gdy w objęciach archanioła/ W gwiazdę błyska, w kwiat rozkwita,/ O! zbawiona... choć zabita./ Choć zabita męczennica,/ Sławiańszczyzny to siostrzyca,/ A wolności to stolica,/ A dla wiary ołtarz złoty. Wieje ku niej hymn tęsknoty,/ Weseli się ród wybrany;/ Apostoły, świata pany,/ Uwielbieni w całym mirze,/ Niosą kwiaty, niosą krzyże,/ Polszczy! Polszczy na zbawienie... Lud, PoezjaGłupie mędrców pokolenie/ O! coś sumnesumny --- smutny., coś doradza.../ Na ołtarzu ciernie sadza/ I zamyka pańskie progi./ Płacze, płacze lud ubogi,/ Płacze, płacze, powątpiewa;/ Owoc gorzki z tego drzewa!/ Owoc gorzki, pełny pleśni,/ Lud omdlewa --- czeka pieśni! Wyszła, wyszła ziem nadzieja,/ Złote dźwięki --- epopeja!/ Lud się krzepi i weseli;/ Cherubiny i anieli/ Zaśpiewali, z ranną rosą/ Wzięli kwiaty, w niebo niosą,/ W niebo niosą hymn pamięci/ Cherubiny --- dusze --- święci.../ I hymn leci, i hymn wieje,/ Słyszę, słyszę epopeję... Obraz świata, ChorobaA na świecie coraz gorzej,/ Świat okwitaokwitać --- tracić kwiaty, przekwitać. --- mędrcy chorzy./ Chorzy! chorzy! o! mordercemorderce --- dziś popr. forma M lm: mordercy.,/ A chorująż o! na serce./ Nie słuchają... schorowani./ A hymn wieje od otchłani,/ Wieje, dzwoni... a zabawka,/ A cackoż to --- a przegrawka/ Złota, cudna, niesłychana ---/ Wypieszczona pieśń Bohdanapieśń Bohdana --- chodzi o Józefa Bohdana Zaleskiego (1802--1886) polskiego poetę okresu romantyzmu, zaliczanego (ze względu na tematykę utworów) do tzw. szkoły ukraińskiej; jego poezję cechuje niezwykle regularny sylabotonizm.... A na świecie coraz gorzej,/ Kto wie, może się ukorzy.../ Ale gdzie tam!... Mędrcy chorzy,/ A na dumęż oj! chorują,/ Epopeja... a nie słyszą,/ Epopeja, a nie czują,/ A śpiewają wciąż --- a piszą... Świat okwita --- mędrca słowo/ Bezechowe --- rusza głową,/ A wciąż śpiewa --- a wciąż pisze./ Światy w kwiaty... pieśni słyszę,/ A od stepów lecą z rosą,/ Ludziom dobrym pokój niosą,/ A złym ludziom utrapienie./ Epopeja --- blaski --- cienie,/ Cherubinów hymn ograny,/ Wypieszczony --- wyśpiewany,/ Ale mądry! ale wielki!/ Hymn do Panny Zbawicielki... Ciągła, ciągła epopeja,/ A cudowna, tajemnicza,/ A nieznana, a dziewicza,/ A dźwiękami świat okleja,/ A słowami dźwięczy wiecznie,/ O! niebiańsko --- o! słonecznie.../ A tak błyszczy jak kometa... Święty! święty to poeta,/ Epopeja, śpiewa, dzwoni.../ A do nieba oj wciąż goni,/ W cherubinów patrzy lice,/ Światy, słońca, błyskawice/ Ciągle nad nim się promienią,/ Ciągle dzwonią, słowa żenią.../ Światy w kwiaty --- światów dzieje/ Układają w epopeję.