Słowacki, Juliusz Ostatnie wspomnienie. Do Laury Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ostatnie-wspomnienie-do-laury http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1520.jpg IMG_2824, extranoise@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1520 DCA FRF 1DTP 3MN Juliusz Słowacki Ostatnie wspomnienie Do Laury Dawniej bez serca --- dziś bez rozumu,/ O biedna Lauro! --- nim zginę,/ Dla ciebie z głuchych pamiątek tłumu/ Wianek OfeliiOfelia --- postać z dramatu Williama Shakespeare'a Hamlet, córka Poloniusza, siostra Laertesa; Hamlet flirtuje z nią początkowo, następnie zabija przez pomyłkę (sądząc, że to mąż jego matki) Poloniusza; Ofelia popada w obłęd i popełnia samobójstwo, topiąc się w rzece; Laertes mszcząc się za ojca i siostrę wyzywa Hamleta na pojedynek, w którym obydwaj giną; w scenie ukazującej obłęd Ofelii pojawia się ona w wianku i rozdaje poszczególnym osobom kwiaty i zioła. uwinę./ Ty go drżącymi weźmiesz rękoma,/ Jak wąż ci czoło okręci.../ Oto bławatki, ruta i słoma,/ A to są kwiaty pamięci... PrzemijanieBurza żywota nad nami mija,/ Przeminie --- lecz głowę zegnie:/ MelancholiaŚmiech nie pociesza --- ból nie zabija,/ Wkrótce i rozum odbiegnie./ Cicha spokojność nigdy nie wróci,/ Zniszczenia wicher nie wionie;/ Słońce nie cieszy, księżyc nie smuci,/ A w nicość śmierć nie pochłonie... Miłość romantyczna, Miłość tragiczna, TruciznaStrętwiałośćstrętwiałość --- odrętwienie.! --- za cóż ten zimny kamień/ Na serca nasze się wali?/ Żesmy się niegdyś w kraju omamień/ Na jednej drodze spotkali?/ Że cię tak długo dźwiękami lutni/ Budziłem i do snu kładłem,/ A ty smutniejsza niż ludzie smutni,/ Za innym biegłaś widziadłem. KwiatyI coraz wyżej w niebo lecąca,/ Niknęłaś w marzeń lazurze,/ I roztopiona w blasku miesiąca,/ Zwiędłą rzuciłaś mi różę./ I nie wiem nawet, czy z twego czoła,/ Czy twoją skropiona łezką,/ Czy mi jakiego ręka anioła/ Rzuciła różę niebieską. Ciemność twej duszy jak dżumy plama/ Od ciała przeszła do ciała./ Łzy, SerceWidzisz jad w sercu? --- to łza ta sama,/ Którąś ty w serce nalała./ OgieńWidzisz, jak zagasł dziecka rumieniec,/ Gdzieś ty oddechem przebiegła?.../ Nie laur na głowie --- lecz z ognia wieniec/ Tyś skrami oczu zażegła. Dziś, gdy mi włosy burza roztarga,/ Ogniami czoło mam sine,/ A jakąś dumą drży moja warga,/ Że w tych płomieniach nie ginę.../ Lecz gdy do szczęścia świat mię zawoła,/ Nie biegnąc za szczęsnych śladem,/ Przeklinam ciebie bladością czoła,/ Serca przeklinam cię jadem. MelancholiaWięc niech mię prędko chmury czarnemi/ Porywa wicher nicości,/ Bo już przekląłem wszystko na ziemi,/ Wszystko --- w aniele przeszłości./ Tam, gdzie tłum ludzi huczy, ucieka/ I falą powraca ciemną,/ Nic mię nie żegna, nic mię nie czeka,/ Nic za mną! i nic przede mną! Oko, SerceGdy bracia moi, gdy wędrownicy/ Lecieli z szumem po niebie,/ Ja, nieruchomy, gwiazdą źrennicyźrennica --- dziś popr.: źrenica./ Patrzyłem w przeszłość --- na ciebie./ Dziewice ziemi nieraz spostrzegły/ Łzawymi oczu błękity,/ Że oczy moje za tobą biegły,/ Żem był na sercu zabity. Serce, Łzy, WspomnieniaOkruszynami serca, miłości/ Karmiłem blade widziadła.../ Ale łza taka, jak łza przeszłości,/ Na żadne serce nie spadła./ Jak moje oczy topią się --- mdleją,/ Jak myśli rzucają ze dna,/ Jak iskry sypią, jak łzami leją,/ Ty wiesz! --- lecz tylko ty jedna. Melancholia, Nuda, WiatrA teraz, smutny przeszłości echem,/ O ludzie, idę za wami,/ Choć śmiech wasz dla mnie --- szalonych śmiechem,/ Łzy wasze --- szalonych łzami./ Lecz gdy się znudzę łez zimnych rosą/ I zimnych uściskiem prawic,/ Duszę mi od was wichry uniosą,/ Lecz wichry pełne błyskawic. Veytoux, d. 30 lipca 1835 r.