Słowacki, Juliusz Narodzie mój... Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/narodzie-moj http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1511.jpg nachbars garten, extranoise@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1511 DCA 1DTP 3MN Juliusz Słowacki Narodzie mój... OmenNarodzie mój,/ Coś widział miecz/ Na niebie ciemnym świecący, Zemsta, OgieńPowrócę ja ---/ Patrz, FuriaFurie (mit. rzym.) --- boginie zemsty zrodzone z krwi Uranosa: Alekto była uosobieniem gniewu, Tyzyfona zemsty, a Megera nienawiści; Furie należały do bóstw chtonicznych (związanych z żywiołem Ziemi), ich odpowiednik w mit. gr. stanowią Erynie. zła,/ Przyjdę jak płomień gorący. Wezmę wichrzyce/ I na stolicę/ Wpadnę i dachy pozrywam; W rzeki się rzucę,/ W krew je obrócę,/ W domy zlęknione powpływam. Przez nocne cienie/ Tak jak płomienie/ Pójdę, a wam wzroki wypalę --- Przez błyskawice/ Mocarze chwycę,/ Nagie postawię na skale. Lud, StrachPrzepuść jeszcze ludowi,/ On sędzie postanowi/ I proroki swe boskie wybierze, Oto leżą jak snopki/ Błękitne twoje chłopki/ I baranków duchowi pasterze. Przez błękitne niebiosy/ Rozwiń słoneczne włosy,/ Nie trwóż biednych --- patrz --- jęczą znędzniali; Tysiąc lat w gwiazdę twoją/ Idą, a w miejscu stoją,/ A tak drżą, jak gdyby po fali. Lud, WalkaA jakiż to lud,/ Który broni swych trzód?/ Jak przewinił, że nie pomógł żadnemu? Jeżeli mieczem władnie/ A stoi, to upadnie/ I blaskowi się pokłoni złotemu. Obnażę jego wstyd,/ Spod sztandarów i kit/ Oberwanych, twarz jego zawstydzę; Bo on sam sobie płacił,/ Z chwał się swoich zbogacił,/ Kwiat swój wydał na ludu łodydze. Duchu, na mały czas,/ Proszę, pozostaw nas,/ Pozwól dożyć spokojnie starości --- AniołWłaśnieśmy jak anieli/ Wytrzeźwieli, dojrzeli/ Krajów naszych cudownej piękności. Promień nowej oświaty/ Na tureckie makaty/ W nasze ciemne uderzył alkowy --- Od stepów przyszły szumy/ Wiatrów, smętki i dumy,/ A od Litwy szum drugi sosnowy. --- Ziemi wrócona siła/ Oto nas upowiła/ I wonnymi oblała balsamy; Życie snem, Sen, Kondycja ludzka, Obraz świataŚwiat snem --- snu ziemia łożem ---/ Ze snu powstać nie możem,/ Ale z łoża do Boga wołamy.