Słowacki, Juliusz Na sprowadzenie prochów Napoleona Sekuła, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/na-sprowadzenie-prochow-napoleona http://polona.pl/item/524968/4/ Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909 Domena publiczna - Juliusz Słowacki zm. 1849 1920 xml text text 2009-07-23 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1513.jpg Violin, mikeossur@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1513 DCA 6RA 1DTP 3MN Juliusz Słowacki Na sprowadzenie prochów Napoleona I Grób, Ojczyzna, Żołnierz, RycerzI wydarto go z ziemi --- popiołem,/ I wydarto go wierzbie płaczącej,/ Gdzie sam leżał ze sławy aniołem,/ Gdzie był sam, nie w purpurze błyszczącej,/ Ale płaszczem żołnierskim spowity,/ A na mieczu jak na krzyżu rozbity. II Powiedz, jakim znalazłeś go w grobie,/ Królewicu, dowódzcodowódzca --- dziś popr.: dowódca. korablikorabl (z ros.) --- statek.? ---/ Czy rąk dwoje miał krzyżem na sobie?/ Czy z rąk jedną miał przez sen na szabli?/ A gdyś kamień z mogiły podźwignął,/ Powiedz, czy trup zadrżał, czy się wzdrygnął? III On przeczuwał, że przyjdzie godzina,/ Co mu kamień grobowy rozkruszy;/ Ale myślał, że ręka go syna/ W tym grobowcu podźwignie i ruszy,/ I łańcuchy zeń zdejmie zabójcze,/ I na ojca proch zawoła: --- Ojcze! IV Ale przyszli go z grobu wyciągać,/ Obce twarze zajrzały do lochu;/ I zaczęli prochowi urągać,/ I zaczęli nań wołać: --- Wstań, prochu!/ Potem wzięli tę trochę zgnilizny/ I spytali --- czy chce do ojczyzny? --- V Szumcie! szumcie więc morza lazury,/ Gdy wam dadzą nieść trumnę olbrzyma!/ Piramidy! wstępujcie na góry/ I patrzajcie nań wieków oczyma!/ Tam! --- na morzach! --- mew gromadka szara/ To jest flota z popiołami Cezara. VI Z tronów patrzą szatany przestępne,/ Car wygląda blady spoza lodów,/ Orły siedzą na trumnie posępne/ I ze skrzydeł krew trzęsą narodów./ Orły, niegdyś zdobywcze i dumne,/ Już nie patrzą na słońce --- lecz w trumnę. VII Prochu! prochu! o leż ty spokojny,/ Gdy usłyszysz trąby śród odmętu,/ Bo nie będzie to hasło do wojny,/ Ale hasło pacierzy --- lamentu.../ Raz ostatni hetmanisz ty roty!/ I zwyciężysz --- lecz zwycięstwem Golgoty. VIII Ale nigdy, o nigdy! choć w ręku/ Miałeś berło, świat i szablę nagą,/ Nigdy, nigdy nie szedłeś śród jęku/ Z tak ogromną litości powagą,/ Z taką mocą... i z tak dumnym obliczem,/ Jak dziś, wielki! gdy powracasz tu niczem. 1 czerwca 1840.