Sienkiewicz, Henryk U bramy raju Orzechowska, Dorota Sekuła, Aleksandra Orzechowska, Dorota Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Pozytywizm Epika Opowiadanie Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Fundację Nowoczesna Polska z książki udostępnionej przez Martę Niedziałkowską. Dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Narodowego Centrum Kultury - Kultura - Interwencje. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sienkiewicz-u-bramy-raju Henryk Sienkiewicz, Baśnie i Legendy, wybór i wstęp - Tomasz Jodełka-Burzecki, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1986. Domena publiczna - Henryk Sienkiewicz, zm. 1916 1987 xml text text 2013-04-09 polhttps://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5665.jpg Marbella, Nick Kenrick@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5665 http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/sienkiewicz-u-bramy-raju.pdf ISBN-978-83-288-0915-4 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sienkiewicz-u-bramy-raju.html ISBN-978-83-288-1884-2 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/sienkiewicz-u-bramy-raju.txt ISBN-978-83-288-2839-1 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/sienkiewicz-u-bramy-raju.epub ISBN-978-83-288-3911-3 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/sienkiewicz-u-bramy-raju.mobi ISBN-978-83-288-4997-6 ISBN application/x-mobipocket-ebook FS.WL-N U bram raju rozlega się pukanie. Okazuje się, że to puka Chrześcijańska Miłość i prosi o schronienie. Przezorny święty Piotr wypytuje ją, dlaczego powraca, skoro miała zamieszkać pomiędzy ludźmi. Miłość stwierdza, że ani dla niej, ani dla jej córek --- Sprawiedliwości, Litości i Prawdy --- nie ma już miejsca wśród ziemskich narodów. U bramy raju to krótka nowela Henryka Sienkiewicza, w której zwraca on uwagę na to, jak w świecie nowoczesnym zanikają ważne wartości. To pełen goryczy utwór będący oceną ówczesnego stanu ludzkiej moralności. Henryk Sienkiewicz U bramy raju Puk, puk! --- Otwórz, święty Pietrze! --- Kto tam? --- Ja, Miłość. --- Jaka miłość? --- Chrześcijańska. Święty Piotr uchylił nieco podwoipodwoje --- drzwi, wrota., ale całkiem ich nie otworzył, gdyż doświadczenie nauczyło go wielkiej ostrożności. Więc przez szparkę tylko zapytał: --- A ty tu czego chcesz? --- Schronienia. --- Jak to, schronienia? --- Bo nie mam się gdzie podziać. --- A przecie kazano ci mieszkać na ziemi. --- Ale ludzie mnie wypędzili. --- Bójże się Boga! Więc dla kilku złych ludzi wyrzekłaś się swojej świętej służby i swego posłannictwa? --- Mnie nie kilku ludzi wypędziło, ale wszystkie narody ziemskie. Święty Piotr roztworzył całkiem drzwi, wyszedł na zewnątrz Raju i siadł przed bramą na kamieniu. --- Cóż się stało? --- zapytał z niepokojem. --- O! ale widzę, że nie przyszłaś tu sama. Kogoż to z sobą prowadzisz? --- To moje córki: Sprawiedliwość, Litość i Prawda. --- Wypędzono je także? --- Tak. Nie ma już dla nas miejsca między narodami ziemi. --- Ciągle mówisz o narodach ziemi, ale się przecie zastanów. Ludzie zawsze grzeszyli przeciw tobie, narody zawsze wiodły z sobą wojny okrutne, a jednak nie uciekłaś od nich. --- Ludzie grzeszyli i narody wiodły wojny okrutne, ale w głębi serc miały wiarę i przekonanie, że to ja powinnam być podstawą życia. Teraz ta wiara wypaliła się do cna. Nie zostało z niej ani śladu, święty Pietrze, i dlatego naprawdę ja już nie mam nic do roboty na ziemi. --- Skądże to poszło? --- zapytał święty Piotr. Miłość Chrześcijańska wyciągnęła ramię ku dołowi, kędykędy (daw.) --- gdzie. w otchłaniach przestrzeni widać była wirującą kulę ziemską, i, ukazawszy na niej palcem ciemną plamę, odrzekła: --- Stamtąd. Święty Piotr utkwił oczy w ową ciemną plamę, patrzył długo i wreszcie rzekł: --- Widzę... Miasto, a w nim i naokół mnóstwo pomników... --- Pomników tego, któremu na imię było: Nienawiść. --- Tak... Poznaję... To on... i rozumiem. --- Więc puść mnie. Święty Kluczniku. --- Zaraz. Tylko powiedz mi jeszcze, czy nie próbowałaś pójść gdzie indziej? --- Poszłam na Zachód, ale tam cały kraj w stronnictwach i nawet bracia braci tak nienawidzą, że zupełnie nie było dla mnie miejsca. --- Mogłaś pójść jeszcze dalej --- za morza. --- Nie miałam pieniędzy. --- No, a w drugą stronę od Miasta Nienawiści? --- Nie miałam... paszportu. --- Nigdzie nie mogłaś? --- Nigdzie. --- Więc gdyby nasz Pan Ukrzyżowany chciał znowu zstąpić na ziemię?. .. --- Och, święty Pietrze, nie puszczono by Go lub wyszydzono. Nastała chwila milczenia, po czym Apostoł podniósł głowę, spojrzał ze smutnym zdziwieniem na Miłość Chrześcijańską i zapytał: --- Ale powiedz mi wreszcie, co im zastąpi Jego naukę i ciebie? A ona odrzekła: --- Powiadają, że rynki zbytu.