Samain, Albert Wiosenny wieczór Ostrowska, Bronisława Kowalska, DorotaRzymanek, Paulina Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/samain-wiosenny-wieczor http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26245 Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1911 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2012-05-09 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1440.jpg Mint Tea, Paris, fotologic@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1440 DCA 1DDF 3MN Albert Samain Wiosenny wieczór pisownia wielką literą w zdaniu: cichy > Cichy (Napowietrzne pieszczoty! cichy nardów kielich) leksyka - pisownia h/ch: oh > och interpunkcja - usunięto przecinek przed pauzą: , ---; dodano przecinek: jaśniej i świetniej, i czyściej WiosnaPierwsze zmierzchy wiosenne! Śluby niewyznane!/ W ciepłych wiatru powiewach szarfy rozwiązane!/ Napowietrzne pieszczoty! cichy nardów kielich,/ Nakłoniony z błękitu zwiewem rąk anielich!/ Och, jakoweż pragnienia, co dusz głębię mącą,/ Tulą biodra kobiece tą linią pragnącą?.../ Zachód jest z róż i złota, czar wieje w przestworze,/ I miasto dziś wieczorem tak szumi jak morze./ W kwietniowy ogród wiodą uchylone wrota:/ Na lekkich drzewach omgłaomgła --- mgła, mgiełka; tu: drobne młode listki na drzewach, rozwijające się z pąków. lśni zielono złota./ ReligiaLud roboczy po pracy wraca gwarną zgrają,/ I pod zmierzchem chodaki miarowo stukają,/ Rzekłbyś, ścierają słodkie Weronikiścierają słodkie Weroniki ręce / Twarde czoła w spylenia i potu udręce --- nawiązanie do motywu św. Weroniki, która ocierała twarz Jezusa podczas jego drogi krzyżowej. ręce/ Twarde czoła w spylenia i potu udręce.../ Oto tydzień się kończy, i wraz się rozdzwania,/ Rad wieszczący jutrzejsze święto Zmartwychwstania,/ WierzeniaChór dzwonów --- rozbujany z starych wież, gotyckich,/ Jakby powrotna fala wieków katolickich,/ Poruszający w ciche przebudzenia dreszcze,/ Co w starych kościach wiarą dotrwało nam jeszcze./ NocAle już uśmiechnięta, spowita w zawoje/ Noc, noc poganka, wszczyna misteryjamisteryja --- dziś popr. forma: misteria; tu pozostawiono daw. formę ze względu na rytm. swoje,/ I złoty nów księżyca w świetlanej okiściokiść --- śnieg a. szron na gałęziach drzew; tu: biały blask wokół księżyca.,/ Promienieje wciąż jaśniej i świetniej, i czyściej.../ Na rozgorzałe miasto, co ścicha tej chwili,/ Rzekłbyś, że dłoń kobieca łagodnie się chyli:/ Barwy i szmery gasną w tę jedną godzinę,/ Czar wieczoru się kończy i wszystko jest sine./ Niezapomniana chwila, kiedy dusza tłumu/ Zda się mrzeć w rytm mrącego dnia ścichłego szumu./ A serce, obrócone ku czułym przygodom,/ Wędruje w mroku gwiezdnych latarni nad wodą.../ Wiosna, Miłość spełniona, Arkadia, ZmysłyPierwsze wieczory wiosny! tchy! gorączki senne!/ Ciepło rąk! warg tęsknota! spojrzenia promienne!/ Zaś Amor, z różą, ustyusty --- dziś popr. forma N. lm: ustami. trzymaną wonnemiwonnemi --- dziś popr. forma N. lm: wonnymi; tu zachowano daw. formę ze względu na rym.,/ I skraj płaszcza za sobą ciągnący po ziemi,/ O most nadrzeczny wsparł się pyszny i niedbały/ I szukając w kołczanie bystrolotej strzały,/ Z cudnych, ślepych swych oczu, które blask rozpala,/ Milczący uśmiech rzuca Nocy --- co przyzwala.